Νίκη Λυμπεράκη για τον 5,5 χρονών γιο της: «Κάθε μέρα με διδάσκει τη σπουδαιότητα των πραγμάτων»

Με ειλικρίνεια, αναφέρεται στις εμπειρίες που την έχουν διαμορφώσει, στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη «ψυχική αντοχή» και στη σημασία που δίνει στις μικρές, αλλά καθοριστικές στιγμές της καθημερινότητας.

«Πάμε μια βόλτα;»: Ο Λάκης Λαζόπουλος σε μία διαφορετική βόλτα - αφήγηση ζωής

Η δημοσιογράφος μιλά για τη «ψυχική αντοχή», τη μητρότητα και την ανάγκη να κρατά ισορροπίες απέναντι στις δύσκολες εικόνες της καθημερινότητας...

Υπάρχει ένας όρος που αφορά και τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με πολύ βαριά θέματα επικαιρότητα, όπως εσύ και η ομάδα σου στην εκπομπή «Μεγάλη Εικόνα». Αναφέρομαι στη λέξη resilience, που στα ελληνικά αποδίδεται ως “αντοχή” ή καλύτερα, “ψυχική αντοχή”. Εσύ έχεις νιώσει κάτι τέτοιο λόγω του επαγγέλματός σου;

Όχι, αν και καταλαβαίνω την έννοια. Απλώς, καμιά φορά, όταν στη ζωή μας τυχαίνει να περάσουμε πολύ δύσκολες καταστάσεις, όπως μια μεγάλη περιπέτεια υγείας, αυτό αφήνει το στίγμα του και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πράγματα. Στη δική μου οικογένεια, συνέβη κάτι τέτοιο πριν αρκετά χρόνια και κράτησε μια δεκαετία.

Από τότε και μετά, έχω επαναπροσδιορίσει τις διαστάσεις και τη σημασία των πραγμάτων και το βαθμό στον οποίο επιτρέπω ή δεν επιτρέπω να με επηρεάσουν. Δεν εννοώ ότι όταν όλη μέρα βλέπω εικόνες από βομβαρδισμούς, αυτό μπορώ να το έχω έξω από το μυαλό μου. Μπορώ όμως να μην το βάλω μέσα στο σπίτι μου.

Μητέρα, δημοσιογράφος, γυναίκα, σύζυγός… Με τους ρυθμούς που δουλεύεις, πώς πετυχαίνεις την περιβόητη ισορροπία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής;

Είμαι τυχερή γιατί τα τελευταία πέντε χρόνια, δηλαδή σχεδόν από τότε που γεννήθηκε ο μικρός, άρχισα να δουλεύω σε εβδομαδιαία βάση. Και τώρα πια, που πηγαίνει σχολείο, κάνω το ραδιόφωνο το πρωί. Αν δεν έχω όμως γύρισμα, προσπαθώ να είμαι μαζί του όσο περισσότερο γίνεται. Θα τον πάρω από το σχολείο, θα καθίσουμε μαζί, θα μαγειρέψουμε, θα πάμε σινεμά ή παιδική χαρά.

Προφανώς και υπάρχουν μέρες που θα τύχει να μην μπορώ, αλλά δεν είναι ο κανόνας. Οπότε, οφείλω να ομολογήσω, ότι σε σχέση με τη μέση εργαζόμενη γυναίκα νιώθω προνομιούχα και πολύ τυχερή. Ευγνωμονώ την τύχη μου γι’ αυτό το πράγμα. Γιατί ειδικά τώρα που είναι μικρό το παιδί νομίζω ότι και εκείνο με έχει ανάγκη και εγώ είναι κρίμα να χάσω πράγματα που δεν ξανάρχονται. Δεν τα πετυχαίνω όλα τέλεια, αλλά ποιος γονιός τα πετυχαίνει;

Τι μαμά είχες αποφασίσει ότι θα είσαι όταν έμεινες έγκυος και τι μαμά είσαι τελικά;

H αλήθεια είναι ότι αυτά είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Εγώ μεγάλωσα στις δεκαετίες του 80 και του 90. Τότε υπήρχε ένα μεγάλο ποσοστό γονέων οι οποίοι, ως παιδιά οι ίδιοι, μεγάλωσαν από ανθρώπους που δεν εκδήλωναν εύκολα τρυφερότητα, δε μιλούσαν για τα συναισθήματά τους, και αυτό τους έκανε, όταν έγιναν πλέον κι εκείνοι γονείς, να είναι πιο αποκομμένοι από την έκφραση συναισθήματος απέναντι στα παιδιά τους.

Για μένα, αυτό ήταν και παραμένει πάντα το πιο βασικό. Δηλαδή, θέλω πολύ την αγκαλιά. Θέλω πολύ να λέω στον γιο μου πόσο τον αγαπώ, ελπίζοντας ότι κρατάω μια ισορροπία και δεν τον πνίγει αυτή η ανάγκη. Θέλω πολύ να του λέω μπράβο, οπότε αυτός ήταν ο στόχος μου εξαρχής. Και το κάνω. Βέβαια, είμαι και άνθρωπος των ορίων. Δεν ασπάζομαι πολύ όλη αυτή τη σημερινή τάση για τη γονεϊκότητα που θέλει να διαπραγματευόμαστε τα πάντα.

Είμαι λίγο πιο παραδοσιακή σε αυτό. Όπως π.χ στα θέματα της ευγένειας. Δεν κάνω πίσω, και πολλές φορές εκεί μπορεί να γίνω αυστηρή και ίσως δυσάρεστη. Το πιο βασικό για μένα όμως, είναι να εισπράττει τρυφερότητα το παιδί. Για να μάθει και να τη δίνει και να μην έχει αμηχανία με το συναίσθημά του και για να μην έχει και δυσκολία αργότερα να το εκφράσει ως μεγάλος άνθρωπος στη ζωή του, στις σχέσεις του και μέσα του.

Λένε ότι τα παιδιά είναι και οι δάσκαλοί μας. Εσένα τι σε διδάσκει ο 5,5 ετών γιος σου;

Κάθε μέρα με διδάσκει τη σπουδαιότητα των πραγμάτων. Με διδάσκει τη σημαντικότητα των στιγμών. Πριν από μερικές ημέρες που έτυχε να βρεθούμε σε ένα αστυνομικό τμήμα, πήγε κοντά σε μια πινακίδα και μου είπε, “μαμά κοίτα, γράφει “δεν””. Έτσι τον είδα να διαβάζει πρώτη φορά. Και σκέφτομαι ότι αυτή τη στιγμή που μου χάρισε μάλλον θα τη θυμάμαι όσο ζω, γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα το παιδί μου να διαβάζει. Με διδάσκει την ταπεινότητα που δεν πρέπει να χάνουμε και αυτό που έλεγε η γιαγιά μου, “την υγειά μας να έχουμε”.

• Λάκης Λαζόπουλος: Το σπασμένο δόντι του Τόλη Βοσκόπουλου που του έγινε... έμμονη ιδέα
• «Αχ τι μου έκανες σήμερα»: Η Μάρω Κοντού πήγε ξανά εκεί που τράκαρε με τον Μινωτή πριν από 70 χρόνια
• Νίκη Λυμπεράκη: Ο βήχας που κρατά 20 μέρες, ο 6χρονος γιος της & η πρεμιέρα του «Πάμε μια βόλτα;»