Νίκη Λυμπεράκη: «Θέλω πολύ την αγκαλιά. Θέλω πολύ να λέω στο γιο μου πόσο τον αγαπώ»
Μια πιο προσωπική πλευρά της καθημερινότητάς της μοιράστηκε η Νίκη Λυμπεράκη μέσα από τη συνέντευξή της στο περιοδικό «Vita» και τη δημοσιογράφο Μικαέλα Θεοφίλου.
Η γνωστή δημοσιογράφος άνοιξε την καρδιά της, μιλώντας για τον ρόλο της ως μητέρα, τις αξίες που θέλει να περάσει στο παιδί της, αλλά και τις σκέψεις που τη συνοδεύουν σε αυτή τη διαδρομή.
«Πάμε μια βόλτα;»: Ο Λάκης Λαζόπουλος σε μία διαφορετική βόλτα - αφήγηση ζωής
Instagram / nikilymperaki
Τι μαμά είχες αποφασίσει ότι θα είσαι όταν έμεινες έγκυος και τι μαμά είσαι τελικά;
Η αλήθεια είναι ότι αυτά είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Εγώ μεγάλωσα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90. Τότε υπήρχε ένα μεγάλο ποσοστό γονέων οι οποίοι, ως παιδιά οι ίδιοι, μεγάλωσαν από ανθρώπους που δεν εκδήλωναν εύκολα τρυφερότητα, δεν μιλούσαν για τα συναισθήματα τους και αυτό τους έκανε, όταν έγιναν πλέον και εκείνοι γονείς, να είναι πιο αποκομμένοι από την έκφραση του συναισθήματος απέναντι στα παιδιά τους. Για μένα, αυτό ήταν πάντα και παραμένει το πιο βασικό.
Δηλαδή, θέλω πολύ την αγκαλιά. Θέλω πολύ να λέω στο γιο μου πόσο τον αγαπώ – ελπίζοντας, φυσικά, ότι κρατάω μια ισορροπία και δεν τον πνίγει αυτή μου η ανάγκη. Θέλω πολύ να του λέω μπράβο. Οπότε αυτός ήταν ο στόχος μου εξαρχής. Και νομίζω ότι το κάνω. Βέβαια, είμαι και άνθρωπος των ορίων. Δεν ασπάζομαι όλη αυτή τη σημερινή τάση για τη γονεϊκότητα που θέλει να διαπραγματευόμαστε τα πάντα. Είμαι λίγο παραδοσιακή σε αυτό.
Όπως, για παράδειγμα, στα θέματα της ευγένειας. Δεν κάνω πίσω και πολλές φορές εκεί μπορεί να γίνω αυστηρή και ενδεχομένως δυσάρεστη. Το πιο βασικό, όμως, για μένα είναι να εισπράττει τρυφερότητα το παιδί. Για να μάθει και να τη δίνει, για να μην έχει αμηχανία με το συναίσθημα του και για να μην έχει και δυσκολία αργότερα να το εκφράsει ως μεγάλος άνθρωπος στη ζωή του, στις σχέσεις του και μέσα του.
Κάθε μέρα με διδάσκει τη σπουδαιότητα των πραγμάτων. Με διδάσκει τη σπουδαιότητα των στιγμών. Πριν από μερικές ημέρες που έτυχε να βρεθούμε σε ένα αστυνομικό τμήμα, πήγε κοντά σε μια πινακίδα και μου είπε “μαμά, κοίτα, γράφει… δεν”. Έτσι τον είδα να διαβάζει για πρώτη φορά. Και σκέφτηκα ότι αυτή τη στιγμή που μου χάρισε μάλλον θα τη θυμάμαι όσο ζω, γιατί ήταν η πρώτη φορά που είδα το παιδί μου να διαβάζει. Με διδάσκει την ταπεινότητα που δεν πρέπει να χάνουμε και αυτό που έλεγε η γιαγιά μου “την υγεία μας να έχουμε”.
