Από ήλιο σε ήλιο-Γιάννης Σπένγκλερ: Η ζωή ανάμεσα σε Ελλάδα–Γερμανία & τα παιδικά χρόνια στην Κρήτη

Από τη Δραματική Σχολή του Μονάχου και τη γερμανική σκηνή μέχρι τις πρόσφατες τηλεοπτικές του συνεργασίες στην Ελλάδα, η διαδρομή του είναι γεμάτη μεταβάσεις τόσο στην τέχνη όσο και στη ζωή.

Πατέρας Γερμανός και μητέρα Ελληνίδα. Έτσι αρχίζει η ιστορία;

«Έτσι ακριβώς! Πάντα με δυσκολεύει η ιστορία της καταγωγής μου όταν πρέπει να την παρουσιάσω. Είναι σαν να κάνω... φιγούρα (γέλια), αλλά δεν είναι έτσι. Μεγάλωσα κυρίως στην Ελλάδα, στην Κρήτη. Κανείς από τους δύο γονείς μου δεν είναι από το νησί, αλλά εκεί γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν κι έμειναν λόγω δουλειάς. Η μητέρα μου αποφάσισε να γεννήσει στην Αθήνα - κρίμα, γιατί ήθελα το διαβατήριό μου να αναγράφει ως τόπος γέννησης την Κρήτη. Από τα 3 μου χρόνια έως τα 10 έζησα στη Φρανκφούρτη, στη Γερμανία, και μετά ξανά στην Κρήτη, στο Κολυμπάρι Χανιών, όπου τελείωσα δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Αυτό ήταν τα πιο όμορφα και σημαντικό χρόνια, που σε διαμορφώνουν ως χαρακτήρα. Ασχολήθηκα έντονα με τον αθλητισμό, ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Έλεγα ότι ή θα γίνω ποδοσφαιριστής, ή ηθοποιός. Ήξερα πάντα τι ήθελα. Έδινα εξετάσεις σε δραματικές σχολές, στο Εθνικό, στη Βόρεια Ελλάδα και στη Γερμανία και τελικά πέρασα το 1994 στην Κρατική Δραματική Σχολή του Μονάχου».

Η Γερμανία είναι η επαγγελματική σας βάση;

«Μετά το πέρας της δραματικής σχολής έπαιξα για τρία χρόνια στην Κρατική Σκηνή του Μονάχου. Είχα την τύχη να κάνω τηλεόραση στα τέλη του ’90. Όταν υπήρχε δουλειά για όλους, ακόμη και για ανθρώπους χωρίς μεγάλη εμπειρία. Στη συνέχεια έκανα μετεκπαιδεύσει και μετά άρχισα να διδάσκω. Πήγα εκπαιδευτικά ταξίδια στην Ιαπωνία, συνέχισα πολεμικές τέχνες που ήταν βασικό μάθημα της σχολής και παράλληλα δίδασκα. Στην ουσία εκμεταλλεύτηκα την ελευθερία που είχα και επένδυσα στην αυτοβελτίωση μου πάνω στην τέχνη μου».

Πώς προέκυψαν οι συνεργασίες με το «Απαραίτητο φως», την «Παραλία» και το «Από ήλιο σε ήλιο»;

«Η καλλιτεχνική μου πατρίδα είναι η Γερμανία, γιατί εκεί εκπαιδεύτηκα, αλλά η πνευματική μου σχέση είναι με την Ελλάδα. Η μητέρα μου είναι Ελληνορωσίδα, έχω Ρώσο παππού. Οπότε η δουλειά μου είναι σαν εκείνη του τσαρλατάνου στην ταινία του Ή νύχτα των σαλτιμπάγκων" του Ινγκμαρ Μπέργκμαν. Με λίγα λόγια, η δουλειά μου είναι η πατρίδα μου. Όπου γη και πάτρις. Το νιώθω από παιδί αυτό επειδή η καταγωγή μου είναι... ανάμεικτη. Προσπαθούσα πάντα να ενταχθώ και να προσαρμοστώ. Το 2015 επέστρεψα στην Ελλάδα αναγκαστικά και συνειδητό γιατί αρρώστησε ο πατέρας μου. Είχα μια πολύ καλή πορεία στη Γερμανία και ήμουν σε ισορροπημένη φάση της ζωή μου. αλλά αποφάσισα να κάνω «check out» για να τον φροντίσω. Ζήσαμε με τον αδελφό μου δύο πολύ όμορφα χρόνια μαζί του. Μετά έφυγε από τη ζωή και στη συνέχεια αρρώστησε και η μητέρα μου, την οποία επίσης φροντίσαμε. Όλη αυτή η διαδικασία με προετοίμασε να γίνω πατέρας. Μέσα στον κορονοϊό έχασα λίγο την επαφή με τον εαυτό μου γιατί ήμουν ταυτόχρονα γιος, νοσοκόμος και πατέρας. Και ήρθε το κάστινγκ στο «Απαραίτητο φως» για να κάνω έναν ναζί. Δεν ήταν το καλύτερό μου ως ρόλος. αλλά είπα ότι θα τα δώσω όλα. Ήταν δύο μέρες γύρισμα μόνο, όμως ένιωσα σαν να ήμουν στο σπίτι μου»

Πηγή tv24