Συγκινεί ο Θάνος Καληώρας: «Η εγγονή μου θυμίζει σε πολλά πράγματα την Τζέσυ Παπουτσή»
Για τη φετινή του έντονη θεατρική δραστηριότητα αλλά και τη συνολική πορεία του στο χώρο της υποκριτικής μίλησε ο Θάνος Καληώρας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή “Καλύτερα δε γίνεται” και τον δημοσιογράφο Σπύρο Ραφαήλ Κεραμίδα, σήμερα (17/5)
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε εκτενώς τόσο στη συνεργασία του με τον αείμνηστο Νίκο Φώσκολο όσο και σε προσωπικές του σκέψεις που αφορούν την οικογένεια και τις απώλειες που έχει βιώσει.
Θάνος Καληώρας: Πώς καταφέρνει και μένει ολόιδιος για δεκαετίες – «Νομίζουν ότι…»

Μιλώντας για τον Νίκο Φώσκολο, ο Θάνος Καληώρας στάθηκε ιδιαίτερα στη συμβολή του στη διαμόρφωση πολλών καλλιτεχνικών πορειών, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για τις ευκαιρίες που του έδωσε:
“ο Νίκος Φώσκολος έδωσε δουλειά σε πάρα πολλά άτομα. Εγώ, τουλάχιστον, χρωστώ ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν τον άνθρωπο, όπως χρωστούσα και στον Βαγγέλη Λειβαδά και στη Σμαρούλα Γιούλη θεατρικά. Αν ο καθένας την ευγνωμοσύνη ή το οτιδήποτε έκανε με τον Νίκο Φώσκολο δεν τον απασχολεί ή το βάζει σε ένα δεύτερο πλάνο, αυτό δεν με ενδιαφέρει και δεν με αφορά”.
Σε πιο προσωπικό τόνο, ο ηθοποιός μίλησε για τη σχέση της εγγονής του με τη μνήμη της αείμνηστης Tzesi Papoutsi, σημειώνοντας:
“Η εγγονή μου θυμίζει σε πολλά πράγματα την Τζέσυ Παπουτσή. Και μόνο το όνομα που υπάρχει… νομίζω κάθε φορά, που λες το όνομα της, θυμίζουν και κάποια πράγματα από τη γιαγιά της”.
Παράλληλα, αναφέρθηκε και στον τρόπο που διαχειρίζεται τις απώλειες στη ζωή του, εξηγώντας πως η ψυχραιμία είναι για εκείνον απαραίτητη προϋπόθεση για να συνεχίζει να προχωρά:
“Όλα αυτά τα χρόνια τις απώλειες τις διαχειρίζομαι ψύχραιμα γιατί, αν δεν έχω ψυχραιμία, θα διαλυθώ. Υπάρχουν, βέβαια, στιγμές που οι απώλειες, όπως του πατέρα ή της μητέρας μου, είναι δύσκολες αλλά πρέπει κάποια στιγμή να ‘χεις και την ψυχραιμία να προχωρήσει γιατί η ζωή αυτή είναι” συμπλήρωσε ο Θάνος Καληώρας στη τηλεοπτική του συνέντευξη στον Alpha.
Κλείνοντας, ο ηθοποιός υπογράμμισε με ειλικρίνεια πως:
“Αλλιώς θα πρέπει να έμπαινα σε τελείως διαφορετικά μονοπάτια και που δεν τα θέλω αλλά και που δεν μου πηγαίνουν…”