Οι τελευταίες 72 ώρες της Αλίκης Βουγιουκλάκη - Η μάχη που έδωσε μέχρι το τέλος
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από εκείνο το πρωινό της 23ης Ιουλίου 1996, όταν η Ελλάδα πάγωσε στο άκουσμα της είδησης πως η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν ήταν πια στη ζωή.
Η γυναίκα που για δεκαετίες προσωποποιούσε το χαμόγελο, την αισιοδοξία και τη λάμψη του ελληνικού κινηματογράφου, έδινε την πιο δύσκολη μάχη της, μακριά από τα φώτα, σε ένα δωμάτιο του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών.
Flashback στη «χρυσή εποχή»: Σπάνιο ντοκουμέντο με Κούρκουλο, Βουγιουκλάκη και Βαλσάμη
Η περιπέτεια της υγείας της είχε ξεκινήσει αρκετούς μήνες νωρίτερα. Οι πρώτες ενοχλήσεις εμφανίστηκαν στα τέλη του 1995, όμως η ίδια συνέχισε να εργάζεται, αρνούμενη να εγκαταλείψει τη σκηνή.
Ακόμη και όταν οι εξετάσεις αποκάλυψαν ότι έπασχε από σοβαρή μορφή καρκίνου, η Αλίκη δεν έχασε ποτέ δημόσια την αισιοδοξία της.
Τον Μάιο του 1996 ταξίδεψε στη Βοστώνη για εξειδικευμένες εξετάσεις και θεραπεία, επιστρέφοντας στην Ελλάδα με τη χαρακτηριστική της δήλωση προς τους δημοσιογράφους: «Ελπίζω ότι θα ξεπεραστεί».
Τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής της η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία. Η Αλίκη νοσηλευόταν πλέον συνεχώς, ενώ οι γιατροί έδιναν καθημερινή μάχη για να σταθεροποιήσουν την υγεία της. Έξω από το νοσοκομείο, δεκάδες άνθρωποι άφηναν λουλούδια, εικόνες και σημειώματα με ευχές. Τα τηλεοπτικά δελτία μετέδιδαν καθημερινά ιατρικά ανακοινωθέντα και ολόκληρη η χώρα περίμενε ένα ευχάριστο νέο.
Οι τελευταίες 72 ώρες ήταν οι πιο κρίσιμες. Η οργανική λειτουργία του ήπατος είχε επιβαρυνθεί σοβαρά και η κατάστασή της χαρακτηριζόταν πλέον εξαιρετικά κρίσιμη. Στο πλευρό της βρίσκονταν ο γιος της, Γιάννης Παπαμιχαήλ, οι στενοί συγγενείς της και οι θεράποντες γιατροί, ενώ οι επισκέψεις περιορίζονταν αυστηρά λόγω της κατάστασής της. Τα νοσηλευτικά ανακοινωθέντα εκείνων των ημερών έκαναν λόγο για συνεχή επιδείνωση και ιδιαίτερα δύσκολη πρόγνωση.
Λίγο πριν από τις 7 το πρωί της 23ης Ιουλίου 1996, η καρδιά της σταμάτησε να χτυπά. Επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο είχε περιέλθει ως συνέπεια της νόσου. Ήταν μόλις 62 ετών.
Η είδηση βύθισε τη χώρα στο πένθος. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί διέκοψαν το πρόγραμμά τους, οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν με έκτακτες εκδόσεις και χιλιάδες άνθρωποι κατευθύνθηκαν στη Μητρόπολη Αθηνών για να την αποχαιρετήσουν.
Το λαϊκό προσκύνημα εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα για καλλιτέχνη. Άνθρωποι κάθε ηλικίας περίμεναν για ώρες στην ουρά, κρατώντας ένα λουλούδι ή μία φωτογραφία της «εθνικής σταρ». Η κηδεία της, που πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη, έμοιαζε περισσότερο με μια μεγάλη, συγκινητική υπόκλιση του ελληνικού λαού στη γυναίκα που είχε συντροφεύσει γενιές ολόκληρες μέσα από τον κινηματογράφο και το θέατρο.
Τριάντα χρόνια μετά, η Αλίκη Βουγιουκλάκη εξακολουθεί να αποτελεί ένα μοναδικό φαινόμενο. Οι ταινίες της συνεχίζουν να προβάλλονται, οι ατάκες της παραμένουν ζωντανές στην καθημερινότητα των Ελλήνων και το χαμόγελό της εξακολουθεί να θυμίζει μια εποχή όπου ο ελληνικός κινηματογράφος είχε το δικό του αδιαμφισβήτητο αστέρι.
Ίσως γι' αυτό, τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό της, η Αλίκη δεν ανήκει μόνο στην ιστορία. Ανήκει στη συλλογική μνήμη μιας ολόκληρης χώρας.
