Σόνια Θεοδωρίδου: «Έχω μεγάλο παράσημο. Η σοπράνο του λαού!»– Η γνωριμία με την πριγκίπισσα Νταϊάνα
Από τις μεγάλες διεθνείς σκηνές, την πριγκίπισσα Νταϊάνα και τους ισχυρούς θαυμαστές μέχρι την αγορά της οδού Αθηνάς, όπου ένας ψαράς τής είπε «Δικιά μας είσαι εσύ».
Έζησε τη λάμψη των μεγάλων σκηνών, γνώρισε πρόσωπα που έγραψαν ιστορία και τραγούδησε μπροστά σε ένα κοινό που περιλάμβανε από την πριγκίπισσα Νταϊάνα και τη βασίλισσα του Βελγίου μέχρι ισχυρές οικογένειες και ανθρώπους της διεθνούς οικονομικής ελίτ. Κι όμως, για τη Σόνια Θεοδωρίδου, η πιο μεγάλη αναγνώριση ήρθε από τον απλό κόσμο.
Σόνια Θεοδωρίδου: Νύχτα τρόμου για την Ελληνίδα υψίφωνο μετά από σοβαρό τροχαίο έξω από το σπίτι της
Στη συνέντευξή της στον Γιάννη Βίτσα, στο vidcast «People» της Espresso, η ίδια μιλά για τη σχέση της με το κοινό και εξηγεί γιατί ο χαρακτηρισμός που της έδωσαν οι άνθρωποι αποτελεί για εκείνη το μεγαλύτερο «παράσημο».
«Έβγαλαν μαχαίρια συγκεκριμένοι άνθρωποι που έχουν πόστα και πολιτικές θέσεις. Εγώ έχω ένα μεγάλο παράσημο. Ξέρεις πώς με φωνάζει ο κόσμος ; Η σοπράνο του λαού. Φοβερό δεν είναι αυτό; Πηγαίνω στην αγορά στην οδό Αθηνάς και ακούω «Ό,τι πάρει δικό μου». Λέω ποιον λένε άραγε; Γυρνάω βλέπω τον ψαρά και μου αναφέρει «Σε σένα λέω» «Με ξέρετε εμένα;» του απαντώ και μου λέει «Καλέ εσύ δεν είσαι η σοπράνο; Δικιά μας είσαι εσύ, δικιά μας».»
Και πίσω από τη λάμψη, όπως εξηγεί, υπήρχε και η άλλη πλευρά της ζωής ενός καλλιτέχνη: η μοναξιά που έρχεται όταν σβήνουν τα φώτα.
«Ένιωσα μεγάλη μοναξιά. Τη διαχειρίστηκα με σοφία! Η μοναξιά ξέρεις ποια είναι; Βρίσκεται στη στιγμή που αποθέτεις μετά από το φοβερό χειροκρότημα το κοστούμι σου και πας σπίτι σου. Μετά είσαι τίποτα. Είσαι όπως όλος ο κόσμος. Αυτό πρέπει να διαχειριστείς. Με έσωσε ότι ήμουν μητέρα. Το δεύτερο ήταν ότι είχα τη σοφία να σκεφθώ «Σόνια μου εδώ αφήνεις το κοστούμι καλλιτέχνη και φοράς το κοστούμι του ανθρώπου». Είχα ζήσει πάρα πολλές καταστάσεις συναδέλφων μου που υπέφεραν φρικτά από αυτό!»
Παρά τη διεθνή λάμψη, η ίδια επιμένει πως αυτό που μετρά στο τέλος είναι η ανθρώπινη πλευρά:
«Η Νταϊάνα ήταν γλυκιά, τρυφερή, αληθινή και τόσο απλή μα τόσο απλή, όπως και η βασίλισσα του Βελγίου. Μας κάλεσε μετά από μία παράσταση να πάμε στο παλάτι. Άγγιξα τη μύτη μου και ολόκληρη βασίλισσα σηκώθηκε όρθια και πήγε να φέρει μαντιλάκι για να σκουπιστώ. Το έχω κρατήσει αυτό το μαντιλάκι. Γνώρισα τον Ανιέλι. Ο διευθυντής της swiss air όταν τραγουδούσα στη Βενετία έκλεινε ιδιωτικό αεροπλάνο της Swiss και έρχονταν όλοι οι επιφανείς Ελβετοί να με ακούσουν. Γνώρισα την οικογένεια του Hermes γιατί τραγουδούσα στα θεματικά γκαλά του Hermes στη Βόννη. Είχα πάρα πολλούς θαυμαστές. Πετούσε ο άλλος με το ελικόπτερο του γλαδιόλες στον κήπο μου. Όμως αν με ρωτήσεις η καρδιά μου είναι βαθιά ελληνική και απλή. Μ’ αρέσει η παρέα, να είμαι με καλούς ανθρώπους, γιατί όταν τελειώσει αυτό το φως, μένεις μόνος σου!»
Και ίσως η πιο καθαρή αποτίμηση της ζωής της βρίσκεται σε μία φράση που είπε προς το τέλος της συζήτησης:
«Όλα κάποια ημέρα τελειώνουν. Αυτό που μένει είναι η ανθρωπιά και η αγάπη!»
