Βάσια Παναγοπούλου: «Η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη» – Η μεγάλη απώλεια που τη στιγμάτισε
Από τη Μυτιλήνη και τα δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι τη γνωριμία με τον Γιάννη Δαλιανίδη – Η εξομολόγηση της ηθοποιού για τις πληγές που κουβαλά και τον δρόμο που επέλεξε στη ζωή της
Μια από τις πιο προσωπικές εξομολογήσεις της έκανε η Βάσια Παναγοπούλου στη συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό ΟΚ! και τον Γιώργο Πράσινο.
Βάσια Παναγοπούλου: Η μεγάλη αλλαγή στην εμφάνισή της και η απώλεια 25 κιλών – «Το έκανα για μένα»
Με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα δραματική σειρά του ΣΚΑΪ «Μπλε Ώρες», όπου υποδύεται την Κόρινα Απέργη, η ηθοποιός μίλησε για την παιδική της ηλικία στη Μυτιλήνη, την απώλεια του πατέρα της όταν ήταν μόλις 10 ετών και την απόφαση να ακολουθήσει τον δρόμο της υποκριτικής.
Η ίδια εξηγεί πως η απουσία του πατέρα της αποτέλεσε ένα βαθύ τραύμα που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει μέσα της, ενώ αποκαλύπτει ότι, κοιτάζοντας σήμερα πίσω, αισθάνεται πως η επιλογή της να γίνει ηθοποιός συνδέθηκε και με την ανάγκη να διαχειριστεί αυτή την απώλεια. Παράλληλα, αναφέρεται στα πρώτα της επαγγελματικά βήματα και στη σημαντική μαθητεία της δίπλα στον Γιάννη Δαλιανίδη.
Βάσια, πώς ήσουν ως παιδί;
Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου, και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάρει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς. Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για μένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου.
Και πώς το διαχειρίστηκες;
Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, και να μην αφιερωθώ σε κάτι που δεν θα αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά. Στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μέσα μου που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του, και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική.
Υπήρξες ωστόσο επαγγελματικά τυχερή, καθώς από νωρίς στην πορεία σου συναντήθηκες με τον Γιάννη Δαλιανίδη.
Ακριβώς. Από το πρώτο έτος της σχολής ξεκίνησα να εργάζομαι με τον Γιάννη Δαλιανίδη. Είχα την τύχη στα πρώτα μου βήματα να βρεθώ στα δικά του χέρια και να μάθω πολλά πράγματα, πέρα από τα τεχνικά. Έμαθα τι θα πει επαγγελματισμός, να σέβεσαι, να είσαι στην ώρα σου…
Αληθεύει ότι ήταν πολύ αυστηρός ως σκηνοθέτης;
Ήταν απόλυτα απαιτητικός, αλλά και δοτικός και τρυφερός. Όταν δούλευε όμως, δεν υπήρχε περιθώριο. Η πρώτη μας συνεργασία ήταν στη σειρά της ΕΡΤ Τα καθημερινά, με την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Γιώργο Κωνσταντίνου, και συνεχίστηκε με Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία που ήταν η απόλυτη επιτυχία της εποχής.
