Γιώργος Βάλαρης: Το κοινό σήμερα είναι πιο ενημερωμένο και πιο απαιτητικό
Με δύο πολύ δυνατά έργα, με κοινό θεματικό άξονα τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία εγκαινιάζει τη λειτουργία του θεάτρου του «Έργον» ο Γιώργος Βάλαρης. Τη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, με τη Λυδία Κονιόρδου, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, και το βραβευμένο έργο της Κατερίνας Γιαννάκου «Μια κανονική μέρα», έναν σύγχρονο γυναικείο μονόλογο με την Ευαγγελία Μουμούρη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια.
Ποια θεατρικά έργα ελκύουν πιο πολύ το κοινό τα τελευταία χρόνια και για ποιον λόγο;
Το κοινό σήμερα είναι πιο ενημερωμένο και πιο απαιτητικό. Δεν αρκεί πλέον μια καλή διαφήμιση για να γεμίσει μια παράσταση. Ο θεατής θέλει να συγκινηθεί, να γελάσει, να προβληματιστεί, να δει κάτι που τον αφορά. Βλέπουμε ότι έργα με ισχυρές ανθρώπινες ιστορίες εξακολουθούν να έχουν μεγάλη δύναμη. Το κλασικό ρεπερτόριο επιστρέφει όταν παρουσιάζεται με σύγχρονη ματιά, ενώ το σύγχρονο ελληνικό έργο μπορεί να βρει πολύ μεγάλη ανταπόκριση όταν μιλάει με ειλικρίνεια για τη ζωή μας. Πιστεύω επίσης πολύ στη δύναμη του θεάματος. Το κοινό δεν θέλει απαραίτητα να επιλέξει ανάμεσα στην ποιότητα και την ψυχαγωγία. Θέλει και τα δύο. Και αυτό είναι μια πρόκληση για εμάς τους δημιουργούς.
Βάλαρης για Βοσκόπουλο: «Δυστυχώς η μοίρα πολλές φορές τα φέρνει αλλιώς. Δεν προλάβαμε…»
Γιατί επιλέξατε για την έναρξη του «Έργον» δύο έργα με κορυφαίες γυναίκες ηθοποιούς, τη Λυδία Κονιόρδου και την Ευαγγελία Μουμούρη;
Ήθελα η πρώτη εικόνα του «Εργον» να έχει δύναμη. Η «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, με τη Λυδία Κονιόρδου στον εμβληματικό ρόλο και τον Σωτήρη Χατζάκη στη σκηνοθεσία, είναι έργο που κουβαλά την ιστορία, τη λογοτεχνία και τη βαθιά ελληνική ταυτότητα. Είναι επίσης έργο που, παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να μας αφορά με συγκλονιστικό τρόπο. Από την άλλη, η «Μια κανονική μέρα» της Κατερίνας Γιαννάκου, με την Ευαγγελία Μουμούρη και τον Σωτήρη Τσαφούλια, κοιτάζει τη γυναίκα μέσα από τη σύγχρονη πραγματικότητα. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η συνομιλία ανάμεσα στις δύο εποχές. Δύο γυναίκες, δύο διαφορετικές ιστορίες, δύο διαφορετικές σκηνικές γλώσσες, αλλά ένας κοινός πυρήνας: η θέση της γυναίκας, η πίεση της κοινωνίας και η ανάγκη για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Και θεωρώ ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ανοίξει ένα νέο θέατρο από δύο τόσο δυνατές γυναικείες παρουσίες.
Πηγή Απογευματινή
Γιώργος Βάλαρης: «Θα σκηνοθετούσα τον Ντάνο»!
Γιώργος Βάλαρης για Θεοδωράκη- Βοσκόπουλο: «Δεν έχουν φύγει ποτέ από τη σκέψη μου»
