Γκοτσόπουλος για Κιμούλη: «Η γενιά του Γιώργου ονειρευόταν. Εμείς είμαστε μια ηττημένη γενιά»
Πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό να παραμείνει πιστός στις αρχές του όταν η οικονομική επιβίωση συγκρούεται με τις καλλιτεχνικές του επιδιώξεις;
Και πώς αλλάζει η στάση απέναντι στους συμβιβασμούς όσο περνούν τα χρόνια; Ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος καταθέτουν τις δικές τους απόψεις για αυτά τα ερωτήματα, με αφορμή την κοινή θεατρική τους παρουσία στην παράσταση «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν.
Στο «Κόκκινο» Κιμούλης - Γκοτσόπουλος
Σε συνέντευξή τους στο BHMAgazino και στη Μυρτώ Λοβέρδου, οι δύο ηθοποιοί συζητούν για τις πιέσεις που συνοδεύουν την καλλιτεχνική διαδρομή, την ανάγκη να διατηρεί κανείς τις αξίες του και τις διαφορετικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνονται οι γενιές.
Ο Γιώργος Κιμούλης εστιάζει στη συναισθηματική εξάντληση που μπορεί να οδηγήσει σε υποχωρήσεις, ενώ ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος περιγράφει τη δυσκολία των νεότερων να σχεδιάσουν το μέλλον με αισιοδοξία.
- Στο «Κόκκινο» τίθεται το θέμα «τέχνη και χρήμα». Πώς να μην ξεπουληθείς, να μην ενδώσεις στους πειρασμούς;
Γ.Κ.: Κατά τη γνώμη μου, το μεγάλο μυστικό βρίσκεται στην αντοχή, να μη σε προλάβει η συναισθηματική κόπωση, όχι στον πειρασμό. Γιατί αν σε ορίζει κάποιος αξιακός κώδικας, δεν παρασύρεσαι από τους πειρασμούς. Αυτό το οποίο μπορεί να σου ανατρέψει τα πάντα είναι μια συναισθηματική κόπωση, όταν η οποιαδήποτε προσπάθεια να είσαι συνεπής σε κάτι και ο πολλαπλασιασμός των ηττών που δέχεσαι κάποια στιγμή σε κουράζουν.
Εκεί είναι που αρχίζεις να “κλείνεις το μάτι” ή να βάζεις νερό στο κρασί σου. Έχω την εντύπωση ότι ήμουν, και μπορεί να είμαι ακόμα, σκληρό ζώο. Έβαλα πολύ λίγο νερό στο κρασί μου. Ακόμα και αυτές τις σταγόνες που νέρωσα, μετά έκανα κάποιες πράξεις τόσο επικίνδυνες, που ήταν σαν να τιμωρούσα τον εαυτό μου που τόλμησε να κινηθεί διαφορετικά. Δεν μπορώ να πω ότι στην ηλικία που είμαι δεν έχω κουραστεί. Αλλά δεν αφήνω αυτή την κούραση να προχωρήσει και σε έναν χώρο πράξεων. Προτιμώ να γκρινιάζω στους ανθρώπους μου, για να ακούω τη φράση “καλά, εσύ δεν πρόκειται να αλλάξεις”. Σαν μια προτροπή να μην αλλάξω.
Δ.ΓΚ.: Η γενιά του Γιώργου ονειρευόταν. Εμείς είμαστε μια ηττημένη γενιά, αυτό είναι για εμένα δεδομένο. Δεν έχουμε καν όνειρα, μακροπρόθεσμα όνειρα. Υπάρχουν πειρασμοί, πάντα υπήρχαν. Όσο έχεις μια ιδέα να υπηρετήσεις, τόσο καλύτερο ξεσκαρτάρισμα κάνεις με τις προκλήσεις – χρήματα, ποιότητα, επιλογές. Θεωρώ πως εκεί κρύβεται το μυστικό: στο ότι σε αυτή τη μοναχική διαδρομή, σε αυτό που βλέπεις και οραματίζεσαι, ο στόχος σου μένει διαμπερής, ξεκάθαρος. Αν το έχεις αυτό, μπορείς να αρνηθείς – από τη στιγμή που έχεις να ζήσεις. Τώρα που έχω να πληρώσω το νοίκι μου, είμαι πολύ πιο αυστηρός με τον εαυτό μου και τις επιλογές μου.
Γ.Κ.: Δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι τώρα υπάρχουν περισσότεροι πειρασμοί. Τότε ήταν λίγο πιο καθαρά τα σύνορα.
.jpg?t=ChIRsXdpAOtNG6PtIsbHYQ)
