Αλκυόνη Παπαδάκη: H ζωή στο γηροκομείο και η απώλεια του γιου της – «Πάλεψα πάρα πολύ»

Η αγαπημένη συγγραφέας έχει παραδεχτεί ότι δεν χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και εξακολουθεί να γράφει τα βιβλία της με τον παραδοσιακό τρόπο, στο χέρι. Σήμερα, φιλοξενούμενη στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων, μιλά στην espresso και την Σπυριδούλα Τριάντου με ειλικρίνεια για την απόφασή της να αφήσει πίσω το σπίτι και την παλιά της ζωή, για την απώλεια του συζύγου της και του 42χρονου γιου της, για τον πόνο που παραμένει ζωντανός, αλλά και για τη δύναμη που αντλεί από τους ανθρώπους και τις μικρές, καθημερινές στιγμές.

Πώς βιώνετε την απόφαση να αφήσετε το σπίτι σας και να εγκατασταθείτε στο γηροκομείο;

Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν.

Δεν είχατε κάποιον συγγενή να μείνετε μαζί;

Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…

Έχετε καλή σχέση με την αδελφή σας;

Ναι, πάντα είχαμε καλή σχέση. Η αδελφή μου είναι ένας δικός μου άνθρωπος και υπάρχει αγάπη ανάμεσά μας.

Η απόφασή σας συνδέθηκε και με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

Μετά τον θάνατο του συζύγου μου υπήρχαν αρκετές οικονομικές υποχρεώσεις και δάνεια. Ο σύζυγός μου άφησε χρέη. Έτσι, αναγκαστήκαμε να πουλήσουμε το σπίτι μας. Ωστόσο, η απόφασή μου να έρθω στο ίδρυμα δεν είχε αποκλειστικά οικονομικά κριτήρια. Δεν θέλω να εξαρτώμαι από κανέναν.

Θα θέλατε κάποια στιγμή να φύγετε από τη δομή και να επιστρέψετε σε ένα δικό σας σπίτι;

Όμως, πού να πάω; Δεν έχω πια ένα δικό μου σπίτι, όπου θα μπορούσα να επιστρέψω. Δεν θα ήταν εύκολο να ξεκινήσω από την αρχή και να δημιουργήσω ξανά ένα νοικοκυριό. Εδώ, τουλάχιστον, αισθάνομαι ασφάλεια. Δεν θέλω να μπω στη ζωή των άλλων και να αισθάνομαι ότι τους επιβαρύνω. Πάντα ήθελα να είμαι ανεξάρτητη.

Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο χάσατε τον σύζυγο και τον γιο σας. Πώς βιώσατε αυτές τις δύο τόσο μεγάλες απώλειες;

Είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Στην ενάμιση χρόνο τούς έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια πληγή, που παραμένει ανοιχτή. Είναι κάτι τρομερά δύσκολο και δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως όλα όσα συνέβησαν. Και δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω. Είναι και η υπόλοιπη οικογένεια. Είναι κι αυτοί πληγωμένοι. Πολύ.

Πώς βιώσατε την απώλεια του γιου σας;

Ο γιος μου το τελευταίο διάστημα κατανάλωνε αλκοόλ και τελικά έφυγε από τη ζωή από κίρρωση του ήπατος. Ήταν μόλις 42 ετών το παιδί μου. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια απώλεια. Είχαν προηγηθεί πολλές νοσηλείες και περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνη την ημέρα είχα μόλις φύγει από το νοσοκομείο, έχοντας ακόμη κάποιες ελπίδες ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υγείας του. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Στις 10 το βράδυ με πήραν τηλέφωνο και μου ανακοίνωσαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή…

Πώς καταφέρατε να βρείτε τη δύναμη να συνεχίσετε τη ζωή σας έπειτα από τόσο μεγάλες απώλειες;

Έδωσα -και εξακολουθώ να δίνω- έναν πολύ μεγάλο αγώνα. Πάλεψα πάρα πολύ. Θυμάμαι συχνά τη γιαγιά μου, την Ανδρομάχη, που είχε χάσει δύο παιδιά, το ένα στον πόλεμο και το άλλο στον αντάρτικο αγώνα. Εκείνη έλεγε πως όσοι έχουμε την τύχη να ζούμε, οφείλουμε να τιμάμε το δώρο της ζωής.