Υψηλάντη: «Βεβαίως κλάψε, πόνεσε, μα εδώ δεν σου επιτρέπεται να μη βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο»
Σε μια βαθιά προσωπική και ανθρώπινη εξομολόγηση προχώρησε η Αιμιλία Υψηλάντη, μιλώντας στην κάμερα της εκπομπής «Καλύτερα δε γίνεται».
Η σπουδαία ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της και αναφέρθηκε τόσο στα πρώτα, δύσκολα χρόνια της καριέρας της, όσο και στον τρόπο που διαχειρίζεται τον θάνατο της κόρης της.
Sold out βραδιά στην Επίδαυρο για τη «Λυσιστράτη» – Το αδιαχώρητο στα παρασκήνια & οι αγκαλιές
Γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, περιέγραψε τις απαιτητικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ξεκίνησε να εργάζεται, έχοντας παράλληλα την ευθύνη ενός μικρού παιδιού. «Θυμάμαι την ταλαιπωρία μου όταν πρωτοξεκίνησα. Είχα ένα μικρό παιδί και έπαιρνα τρεις συγκοινωνίες και κατέβαινα και έπαιζα στον Πειραιά», σημείωσε, συμπληρώνοντας με τρυφερότητα πως «η μαμά μου ερχόταν στο θέατρο να ρωτήσει πώς τα πάω».
Αναφέρθηκε στη στροφή της προς τη μεγάλη οθόνη, ξεκαθαρίζοντας πως επρόκειτο για μια επιλογή ανάγκης και όχι καλλιτεχνικής ταύτισης. «Στον κινηματογράφο πήγα γιατί δεν είχα άλλη λύση. Δεν μου άρεσαν αυτά που γίνονταν στο θέατρο. Αλλά και στις ταινίες έκανα τα κορίτσια του κωμικού, ούτε αυτό μου άρεσε. Επειδή έγραφα πάρα πολύ στο σινεμά, οι κωμικοί δεν με θέλανε, ζήλευαν», αποκάλυψε, ενώ σχολίασε και τις διαφορές στον ανταγωνισμό των δύο φύλων: «Οι άντρες είναι πιο ευθείς σε αυτά, νιώθουν κυρίαρχοι. Μια γυναίκα σε χτυπάει από κάτω. Υπήρξαν μια-δυο περιπτώσεις γυναικείου ανταγωνισμού, αλλά δεν έδωσα σημασία ».
Η συζήτηση κορυφώθηκε συναισθηματικά όταν η ηθοποιός μίλησε για την απώλεια της κόρης της, καταθέτοντας τη δική της φιλοσοφία για το πένθος και την επιστροφή στην καθημερινότητα. «Ο θάνατος είναι ένας ύμνος στη ζωή. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλη, ο θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά. Δεν θα μου επιτρεπόταν μπροστά στον άλλο ανθρώπινο πόνο να κλαψουρίζω», ανέφερε.
Κλείνοντας , έδωσε το δικό της μήνυμα δύναμης και αποδοχής του χρόνου που απαιτείται για να επουλωθούν οι πληγές: «Βεβαίως κλάψε, πόνεσε, αλλά εδώ δεν σου επιτρέπεται να μην βάλεις το κόκκινό σου πουκάμισο. Το φοράω μετά από τέσσερα χρόνια, δεν μπορείς να το φορέσεις αμέσως, πρέπει να περάσει χρόνος αρκετός».
