Δαδακαρίδης: Η εξομολόγηση για τον χαμό των γονιών του-«Να πεις ότι δεν πρέπει να σταματάει η ζωή»
Για τον τρόπο με τον οποίο έχει προσπαθήσει να σταθεί απέναντι στην απώλεια των γονιών του μίλησε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, σε μια προσωπική εξομολόγηση στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» σήμερα το πρωί (20/9).
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη δύσκολη διαδικασία της αποδοχής και στην ανάγκη να μην καταπιέζει κανείς όσα αισθάνεται όταν έρχεται αντιμέτωπος με μια τόσο οδυνηρή απουσία. Για τον ίδιο, το πρώτο βήμα είναι να αναγνωρίσει κανείς αυτό που έχει συμβεί και να επιτρέψει στον εαυτό του να βιώσει το συναίσθημα.
Η συγκινητική ιστορία του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή που γίνεται τηλεοπτική σειρά στο MEGA
«Ο βηματισμός είναι καταρχάς να το αποδεχθείς. Να καταλάβεις ότι, όπως όλα τα πράγματα, με έναν τρόπο… Πολλοί συνάνθρωποί μου έχουν δεχτεί το κομμάτι της απώλειας σε πολύ νεαρότερη ηλικία, οπότε είναι και πιο νέα η ψυχή στο να αντιληφθεί τη βασική έννοια του συναισθήματος. Και επειδή είναι κάτι το οποίο θα συμβαίνει για πάντα στους ανθρώπους, είναι η μοίρα αυτή», εξομολογήθηκε ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.
Μιλώντας για την καθημερινότητα μετά την απώλεια, στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της έκφρασης. Όπως περιέγραψε, ο πόνος δεν χρειάζεται να κρύβεται, ενώ παράλληλα η ζωή δεν μπορεί να παραμένει για πάντα στάσιμη.
«Νομίζω πρέπει να το αποδεχθείς, να μην το κρατήσεις μέσα σου, να είσαι ειλικρινής απέναντι στο συναίσθημα, να μην ντραπείς ποτέ ή να μην κλειστείς ποτέ. Και σιγά σιγά με τον καιρό να πεις ότι δεν πρέπει να σταματάει η ζωή. Γιατί ούτως ή άλλως οι άνθρωποι που σε αγαπάνε θέλουν να σε βλέπουν πάντα με ανιδιοτέλεια να προχωράς, να εξελίσσεσαι είτε προσωπικά είτε επαγγελματικά είτε κάθε μέρα. Απλά να μπορείς», πρόσθεσε.
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης χρησιμοποίησε μάλιστα μια προσωπική εμπειρία από την αποκατάσταση που χρειάστηκε μετά από επέμβαση στη μέση, για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πορεία της ψυχής μετά από μια μεγάλη απώλεια.
Παρομοίασε τον χρόνο και τα μικρά βήματα που απαιτούνται για να μπορέσει κάποιος να σταθεί ξανά στα πόδια του με τη σωματική αποκατάσταση, όπου η πρόοδος δεν έρχεται από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά μέσα από μια σταδιακή διαδικασία.
«Το θυμάμαι από μια επέμβαση που είχα κάνει στη μέση και κάθε βήμα την πρώτη μέρα ήταν ένας Γολγοθάς. Μετά από δέκα μέρες, μετά από είκοσι φυσιοθεραπείες, άρχισες να προχωράς λίγο καλύτερα και άρχισες να εμπιστεύεσαι πάλι το σώμα σου. Νομίζω έχει να κάνει το ίδιο και με την ψυχή σου. Να είσαι ανοιχτός σε αυτό το κομμάτι και, ακόμα και να σε βαραίνει κάπου, που σε βαραίνει γιατί το “για πάντα” είναι λίγο περίεργο, να μπορείς να το λες».
