Δημήτρης Τάρλοου: « Η ευαισθησία έχει γίνει σχεδόν κατάρα»
Ο Δημήτρης Τάρλοου, σε συνέντευξή του, αναφέρθηκε στην πατρότητα και στην προσπάθεια να αφήνεις τα παιδιά να βρουν τις δικές τους αξίες, το ποδόσφαιρο ως τελετουργία συλλογικότητας και η μουσική ως καταφύγιο.
Έχετε δύο κόρες και έναν γιο. Ως πατέρας, ποια είναι η βασική σας έγνοια;
Η εντιμότητα. Αλλά νομίζω ότι είναι ακόμη νωρίς για να πει κανείς πολλά. Τα δύο μεγάλα μου παιδιά -ο ένας είναι πρωτοετής στο πανεπιστήμιο, η Μανιώ τελειώνει το σχολείο- τα βλέπω καθαρά, έντιμα, με χαρακτήρα. Όλα τα υπόλοιπα όμως είναι προς διερεύνηση. Δεν πρέπει να φορτώνουμε στα παιδιά τις δικές μας επιθυμίες ούτε να κάνουμε προβολή των δικών μας αξιών. Πρέπει να τα αφήνουμε να σκληραγωγηθούν, να μάθουν τον κόσμο και να χτίσουν τις δικές τους αξίες τα δικά τους πρότυπα. Η μικρή είναι τεσσάρων, οπότε τώρα διαπαιδαγωγείται. Έχουμε πολύ ωραία σχέση και είναι τρομερά κοφτερή. Με εντυπωσιάζει πώς μέσα από τις αφηγήσεις μου της έχει γεννηθεί μια ανάγκη για ιστορίες: για να κοιμηθεί ζητά συνεχώς την ιστορία της Μαρίνας Καραγάτση, το σπίτι στη Σπάρτης 14, στην Πλατεία Αμερικής: ποιος ερχόταν, τι γινόταν, τα αστεία, τα γατιά. Όλος αυτός ο κόσμος λειτουργεί σαν παυσίλυπο: τη βοηθά να συνδεθεί, να υπάρξει, να κοιμηθεί. Και όταν λέω «πέθανε», μου λέει «όχι, είναι στον ουρανό». Έχει ένα ενδιαφέρον για τη μεταφυσική, για το παρελθόν και ελπίζω για την τέχνη. Θεωρώ ότι η ελληνική παιδεία είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας μαζί με την υπογεννητικότητα. Έχουμε ένα από τα χειρότερα εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη: απομακρύνει τα παιδιά από την πνευματική ανοιχτωσιά, από τα γράμματα, από τη ζωντανή, βιωματική γνώση. Προάγει την παπαγαλία, την «αριστεία», την εισαγωγή σε σχολές. Η ευαισθησία έχει γίνει σχεδόν κατάρα. Γι' αυτό και για τη μικρή σκέφτομαι περισσότερο ένα σχολείο που να δίνει προτεραιότητα στη βιωματική γνώση και στις τέχνες στη μουσική.
Όταν σβήνουν τα φώτα στο «Πορεία», τι απομένει μέσα σας;
Είναι μια καθημερινή εξάσκηση στο ότι είμαστε το απολύτως τίποτα. Έχω διαλέξει ένα επάγγελμα που υπάρχει όσο είναι αναμμένα τα φώτα. Όταν σβήσουν, δεν υπάρχει. Είναι αέρας. Ασχολούμαστε με τον αέρα. Και αυτό είναι συγκινητικό, γιατί ενώ είναι το επάγγελμα της ματαιοδοξίας της έκθεσης ταυτόχρονα είναι το επάγγελμα της εκμηδένισης του εγώ. Αυτή η προσωρινότητα, το εύθραυστο της σκηνικής πράξης είναι αυτό που με ελκύει περισσότερο από όλα. Γι’ αυτό, τελειώνοντας κάθε φορά, νιώθω μια ελαφρά θλίψη και τη συνειδητοποίηση ότι ασκούμαστε διαρκώς στον θάνατο. Το θέατρο είναι μια συνεχής εξάσκηση θανάτου, μια εξοικείωση με τον θάνατο.
Τι φέρνει λίγη ανεμελιά στη ζωή σας;
Δεν είμαι άνθρωπος της ανεμελιάς Μου αρέσει πάρα πολύ να ταξιδεύω, να μπαίνω σε αεροπλάνο, να πηγαίνω σε μια χώρα, να γνωρίσω έναν τόπο, να δω θέατρο, να γνωρίσω ανθρώπους. Επίσης μου αρέσει το απρόβλεπτο του ποδοσφαίρου, αυτή η συλλογικότητα και η δημοκρατία του γηπέδου. Με ενοχλούν η χυδαιότητα και η βιαιότητα, αλλά η τελετουργία του ποδοσφαίρου με κάνει να ξεχνιέμαι. Ένα καλό βιβλίο ή ένα καλό ποίημα με συγκινεί αφάνταστα. Και η μουσική - χωρίς μουσική δεν μπορώ, είπε ο Δημήτρης Τάρλοου στην εφημερίδα Real Life.
Διαβάστε επίσης
Δημήτρης Τάρλοου: Η απώλεια της μητέρας του, ο παππούς Μ. Καραγάτσης & ο εκνευρισμός στην Επίδαυρο
Δημήτρης Τάρλοου: «Προτιμώ να το κρατήσω για τον εαυτό μου, μου είναι πολύ οδυνηρό»
Δημήτρης Τάρλοου: Περιγράφει πως γίνεται μια live streaming παράσταση στο θέατρο!
