Ζέτα Μακρυπούλια: «Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευτώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου»
Σε μια από τις πιο προσωπικές και ουσιαστικές συνεντεύξεις που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια, η Ζέτα Μακρυπούλια μιλά στο ΒΗΜΑgazino με απόλυτη ειλικρίνεια για τις αλλαγές που έφερε ο χρόνος, τις πληγές που άφησαν άνθρωποι και καταστάσεις, αλλά και τη διαρκή προσπάθειά της να ξαναβρεί τη χαρά και την ισορροπία στη ζωή της.
Χωρίς φόβο να εκτεθεί συναισθηματικά, η αγαπημένη παρουσιάστρια και ηθοποιός αναφέρεται στη ματαιότητα που ένιωσε μετά τα 45, στις δυσκολίες των ανθρώπινων σχέσεων, στη συγχώρεση, αλλά και στον τρόπο που βλέπει σήμερα τον έρωτα και τον ίδιο της τον εαυτό.
Τηλεθέαση: Η μάχη στην prime time του Σαββατόβραδου ήταν σκληρή ανάμεσα σε Μακρυπούλια & Σεφερλή!
ΑΝΤ1: Οι αλλαγές, οι εκπομπές που… αγνοούνται, η ενόχληση της Μακρυπούλια & ο παρουσιαστής που έφυγε
Είστε ικανοποιημένη με τη ζωή σας: Περάσατε ποτέ κρίση ηλικίας;
Με πετυχαίνετε σε ακριβώς αυτή τη φάση. Βεβαία, δεν είναι μια κρίση ηλικίας που σχετίζεται με την εμφάνισή μου, τις ρυτίδες μου. Προσωπικά, έχω ένα μεγάλο θέμα με την αλλαγή. Την απεχθάνομαι. Μου είναι δύσκολο, δηλαδή, να αλλάζουν οι σχέσεις γύρω μου, οι αισθηματικές, οι φιλικές, οι επαγγελματικές, ακόμη και τα πράγματα ή τα αντικείμενα που με περιβάλλουν.
Και τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά τα 45, συνειδητοποίησα ότι η ζωή είναι μόνο αλλαγή. Και έτσι δυσκολεύομαι πολύ. Όλα αλλάζουν. Αλλάζουν οι άνθρωποι με τους οποίους περνάμε τη ζωή μας, οι φίλοι μας, ακόμη και ο ίδιος μας ο εαυτός. Και εγώ, που μεγάλωσα, με τον ρομαντισμό του περίφημου “για πάντα”, όταν αυτό γκρεμίστηκε, κατακρημνίστηκα και μέσα μου. Με τύλιξε ένα πέπλο ματαιότητας.
Γιατί, εάν όλα τελικά γεννιούνται, κάνουν έναν κύκλο και πεθαίνουν, τι μένει; Οπότε παλεύω ακόμα με αυτό το αίσθημα ματαιότητας. Θα έλεγα ότι αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη δίνη μιας αλλαγής.
Τι έχει αλλάξει ριζικά μέσα σας;
Είμαι σε μια διαδικασία του να επαναφέρω τη χαρά, την ανεμελιά στη ζωή μου. Με τύλιξε για πολύ καιρό αυτή η ματαιότητα για την οποία σας μίλησα.
Φλερτάρατε με αυτό που λέγεται κατάθλιψη;
Όχι με αυτό που θα έλεγε κανείς διαγνωσμένη κατάθλιψη. Θέλω να είμαι προσεκτική με τις λέξεις. Αλλά, με ένα βαρύ αίσθημα ματαιότητας, ναι. Εμένα η καραντίνα ξέρετε, με βοήθησε πολύ. Επέτρεψα για πρώτη φορά στον εαυτό μου να βουλιάξει, να κλάψει ελεύθερα, να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες του, χωρίς ρολόι, χωρίς ενοχή.
Ήταν η μόνη περίοδος που δε συναναστρεφόμουν κόσμο, δεν υπήρχε το κομμάτι της δουλειάς, των γυρισμάτων, κι έτσι, κανείς δε μπορούσε να δει την αδυναμία μου, την οποία θέλω πάντα να κρύβω.
Κοιτώντας την πορεία σας, βάλατε πρώτα τη ζωή σας ή την καριέρα σας;
Πάντα με ενδιέφερε πιο πολύ η ζωή μου. Η ζυγαριά έγερνε πάντα εκεί. Σήμερα τα πράγματα είναι κάπου στη μέση. Αλλά, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, την προσοχή μου είχα στραμμένη στην προσωπική μου ζωή, να αγαπώ τους άλλους, να είμαι ερωτευμένη.
Σήμερα, τον έχετε απομυθοποιήσει σε έναν βαθμό τον έρωτα;
Ναι. Θα ήταν αστείο τώρα να ερωτευτώ ξαφνικά όπως ερωτευόμουν στα 18 μου. Δεν νομίζετε;
