Σταύρος Ξενίδης:Ο ηθοποιός των δεύτερων ρόλων που κέρδισε μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σινεμά

Ο Σταύρος Ξενίδης χωρίς να χρειάζεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο για να ξεχωρίσει άφησε ανεξίτηλο το σημάδι στον ελληνικό κινηματογράφο. Με το χαρακτηριστικό παρουσιαστικό του, τη φυσικότητα στην ερμηνεία και τη διακριτική σκηνική του παρουσία, έγινε μία από τις γνώριμες και αγαπημένες φυσιογνωμίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Στις 2 Νοεμβρίου 2008, σε ηλικία 85 ετών, ο σπουδαίος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια μακρά καλλιτεχνική διαδρομή που συνδέθηκε με σημαντικές στιγμές της ελληνικής ψυχαγωγίας.

Από την Κωνσταντινούπολη στην Ελλάδα

Ο Σταύρος Ξενίδης γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1923 στην Κωνσταντινούπολη, από Μικρασιάτες γονείς. Η μητέρα του καταγόταν από την Καισάρεια και ο πατέρας του από την Άγκυρα. Η οικογένειά του ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Μεγαλώνοντας, ακολούθησε τον δρόμο της εκπαίδευσης και φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο. Ωστόσο, η αγάπη του για την υποκριτική τον οδήγησε στο Θέατρο Τέχνης, όπου σπούδασε δίπλα στον Κάρολο Κουν, έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους του νεοελληνικού θεάτρου. Το 1944 έκανε τα πρώτα του βήματα στη σκηνή, ξεκινώντας μια πορεία που θα διαρκούσε δεκαετίες. Από νωρίς, η υποκριτική έγινε για εκείνον τρόπος έκφρασης και δημιουργίας, ανοίγοντάς του τον δρόμο για μια ζωή αφιερωμένη στην τέχνη.

Μια σπουδαία διαδρομή στο θέατρο

Πριν γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, ο Σταύρος Ξενίδης είχε ήδη διαμορφώσει μια αξιόλογη θεατρική πορεία. Συνεργάστηκε για περισσότερες από δύο δεκαετίες, κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη, συμμετέχοντας σε παραστάσεις και υποδυόμενος χαρακτήρες με διαφορετικές απαιτήσεις. Η εκτίμηση που απολάμβανε από τους ανθρώπους του θεάτρου αποτυπώνεται και στα λόγια του ίδιου του Μουσούρη, ο οποίος είχε αναφερθεί με ιδιαίτερα θερμά λόγια στο ταλέντο και το ήθος του: «Όταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος». Και συμπλήρωνε: «Στη σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε τη μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας».

Οι δεύτεροι ρόλοι που έγιναν αξέχαστοι

Στον ελληνικό κινηματογράφο, ο Σταύρος Ξενίδης υπήρξε ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονταν στο επίκεντρο της ιστορίας, έδιναν στις ταινίες ξεχωριστό χρώμα. Συμμετείχε σε περισσότερες από 70 κινηματογραφικές παραγωγές, συνήθως σε δεύτερους ρόλους και συχνά δίπλα σε μεγάλους πρωταγωνιστές της κωμωδίας. Η πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση ήταν στην ταινία «Το τραγούδι του πόνου» το 1953, ενώ η τελευταία καταγεγραμμένη συμμετοχή του ήταν στο «Γραφείο ιδεών» το 1989. Η παρουσία του δεν βασιζόταν στην υπερβολή ή στην ανάγκη να τραβήξει πάνω του όλα τα βλέμματα. Αντίθετα, διέθετε την ικανότητα να δίνει υπόσταση ακόμη και σε μικρούς χαρακτήρες, κάνοντάς τους να μοιάζουν αληθινοί και αναγνωρίσιμοι.

Ο αστυνόμος Μπέκας και η τηλεοπτική του παρουσία

Η καλλιτεχνική του δραστηριότητα δεν περιορίστηκε στη μεγάλη οθόνη. Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, ο Σταύρος Ξενίδης συμμετείχε και σε τηλεοπτικές σειρές, μεταφέροντας στη μικρή οθόνη την ίδια αμεσότητα και τη γνώριμη ερμηνευτική του λιτότητα. Ένας από τους χαρακτηριστικούς ρόλους του ήταν εκείνος του αστυνόμου Μπέκα, του ήρωα που δημιούργησε ο συγγραφέας Γιάννης Μαρής. Τον ενσάρκωσε σε τρεις τηλεοπτικές μεταφορές: στον «Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα» το 1987, στο «Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη» το 1991 και στο «Μια γυναίκα από το παρελθόν» το 1992.

Η αναγνώριση για την προσφορά του

Η μακρόχρονη προσφορά του Σταύρου Ξενίδη στον ελληνικό κινηματογράφο αναγνωρίστηκε επίσημα το 1989, όταν στο 30ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τιμήθηκε για τη συνολική συμβολή του στην έβδομη τέχνη.

Τα τελευταία χρόνια και η απώλεια

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ιδιαίτερα δύσκολα. Από τις 27 Μαΐου 2008, ο Σταύρος Ξενίδης και η σύζυγός του, η επίσης ηθοποιός Μαργαρίτα Λαμπρινού, φιλοξενούνταν στο Γηροκομείο Αθηνών. Ο ίδιος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, έπειτα από αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Στις 2 Νοεμβρίου 2008 άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 85 ετών. Μαζί με το τέλος της ζωής του έκλεισε ένα σημαντικό κεφάλαιο για έναν ηθοποιό που είχε αφιερώσει περισσότερα από έξι δεκαετίες στην τέχνη του.