Χριστίνα Κοντοβά: Η εξομολόγηση για τη σοβαρή περιπέτεια υγείας στην Ουγκάντα & το μάθημα ζωής
Τις αναμνήσεις από μια ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο της ζωής της έφερε ξανά στην επιφάνεια η επιστροφή της Χριστίνας Κοντοβά στην Ουγκάντα.
Πέντε χρόνια μετά την παραμονή της στη χώρα, όπου ολοκληρώθηκε η διαδικασία υιοθεσίας της κόρης της, Έιντα, η σχεδιάστρια μόδας μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους όσα είχε βιώσει τότε, αποκαλύπτοντας ότι η ψυχολογική πίεση της αναμονής συνοδεύτηκε και από μια σοβαρή περιπέτεια υγείας.
Κοντοβά: Η συγκλονιστική εξομολόγηση για τις αποβολές - «Τότε ντρεπόμουν... μέσα μου ένιωθα άδεια»

Η διαδικασία είχε ήδη διαρκέσει αρκετό καιρό, ενώ η ακύρωση της ημερομηνίας του δικαστηρίου, που θα έκρινε την ολοκλήρωση της υιοθεσίας, έκανε την αναμονή ακόμη πιο δύσκολη. Η ίδια βρισκόταν μακριά από την οικογένεια και τους φίλους της, είχε αφήσει πίσω την επαγγελματική της δραστηριότητα και προσπαθούσε να προσαρμοστεί στη νέα της καθημερινότητα ως μητέρα.
Σε μια προσπάθεια να αποφορτιστεί, αποφάσισε να απομακρυνθεί για λίγες ημέρες από την ένταση και να βρεθεί κοντά στη φύση. Εκεί, ωστόσο, παρουσίασε συμπτώματα που αρχικά δεν αξιολόγησε ως ανησυχητικά. Η κατάσταση επιδεινώθηκε μέσα σε λίγες ώρες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί άμεση ιατρική βοήθεια.
Η διάγνωση και ο φόβος
Όπως αποκάλυψε στο βίντεο που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όλα ξεκίνησαν με έντονη φαγούρα στην περιοχή του στήθους. Το επόμενο πρωί ξύπνησε με αφόρητους πόνους και αδυνατούσε να σηκώσει τα χέρια της. Η επικοινωνία με τη γιατρό της ήταν εκείνη που την οδήγησε χωρίς καθυστέρηση στο νοσοκομείο.
«Σαν σήμερα, πριν πέντε χρόνια, ήμουν σε αυτό ακριβώς το μέρος. Σήμερα θυμήθηκα και τον λόγο που είχα έρθει εδώ, καθώς και ένα πολύ άσχημο γεγονός που μου είχε συμβεί. Ήμουν ήδη έναν χρόνο στην Ουγκάντα, είχα ολοκληρώσει το fostering της μικρής και περιμέναμε το δικαστήριο για να ολοκληρωθεί η υιοθεσία. Δυστυχώς όμως, τις προηγούμενες μέρες είχε ακυρωθεί η ημερομηνία της δίκης, που την είχαμε βρει με μεγάλη δυσκολία και δεν ήταν και εύκολο να βρούμε την επόμενη. Η υπομονή μου είχε εξαντληθεί, ήμουν πολύ ταλαιπωρημένη, ένιωθα κούραση, ανασφάλεια, ήμουν σε μια ξένη χώρα, είχα παρατήσει τη δουλειά μου, τους δικούς μου ανθρώπους, ήμουν νέα μαμά, γενικά η ψυχολογία μου καθόλου καλή.
Οπότε είχαμε αποφασίσει τότε να περάσουμε λίγες μέρες εδώ, μου το είχε προτείνει μια φίλη, για να ηρεμήσω κοντά στη φύση. Φτάνοντας εδώ ένιωσα την πρώτη μέρα φαγούρα, ειδικά στην περιοχή του στήθους και φαντάστηκα ότι κάτι με είχε τσιμπήσει, κάτι τέτοιο. Το επόμενο πρωί ξύπνησα με αφόρητους πόνους, δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια μου. Έστειλα μια φωτογραφία στη γιατρό μου, μου είπε “τρέξε αμέσως στο νοσοκομείο, νομίζω ότι αυτό που έχεις είναι πολύ σοβαρό”», ανέφερε αρχικά η Χριστίνα Κοντοβά.
Η επίσκεψή της σε τοπικό νοσοκομείο οδήγησε στη διάγνωση έρπητα ζωστήρα. Η σχεδιάστρια ακολούθησε την απαραίτητη θεραπεία για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ τα σημάδια στο σώμα της υποχώρησαν αρκετούς μήνες αργότερα. Όπως εξήγησε, η καθυστέρηση στην αναγνώριση των συμπτωμάτων είχε κάνει την κατάστασή της ιδιαίτερα σοβαρή.
«Πήγα σε τοπικό νοσοκομείο, έχουν πολύ καλούς γιατρούς, επιβεβαιώσαμε ότι αυτό που είχα ήταν έρπης ζωστήρος. Όσοι το έχουν περάσει ξέρουν ότι είναι κάτι πολύ δύσκολο, επικίνδυνο. Πήρα την κατάλληλη αγωγή για πολύ καιρό, φανταστείτε ότι τα σημάδια έφυγαν πέντε μήνες μετά.* Ήμουν σε ένα πολύ επικίνδυνο στάδιο, γιατί το είχα αρκετές μέρες και το είχα αμελήσει. Είχε κολλήσει το μυαλό μου *ότι απλά έπρεπε να φύγω από εδώ, δεν πρόσεχα τον εαυτό μου και γενικά την ψυχολογία. Είχα πάθει αρκετά ψυχοσωματικά τότε, είναι πολλά για να σας τα περιγράψω. Τα θυμήθηκα τώρα, πόσο είχα βασανιστεί και τα κρατούσα μέσα μου».
Η επιστροφή στην Ουγκάντα και η διαφορετική ματιά στο παρελθόν
Η σημερινή επίσκεψη στη χώρα τής έδωσε την ευκαιρία να αναλογιστεί όχι μόνο τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και όσα σημαντικά συνέβαιναν παράλληλα στη ζωή της. Όπως παραδέχτηκε, τότε η αγωνία για την έκβαση της υιοθεσίας δεν της επέτρεψε να απολαύσει όσο θα ήθελε τη γνωριμία και το δέσιμο με την κόρη της, αλλά και την επαφή με τον τόπο.
«Αυτό που μου λείπει από τότε είναι που δεν είχα ζήσει τη στιγμή, γιατί οι στιγμές ήταν πολύ παραπάνω από το άγχος, ήταν η γνωριμία με την κόρη μου, η αγάπη μας, το χτίσιμο μιας σχέσης, η γνωριμία με αυτόν τον τόπο. Είμαι τυχερή και ευγνώμων που δεν μου έχουν μείνει αυτές οι ιστορίες και τις θυμάμαι έτσι τυχαία, αλλά μου έχει μείνει η αγάπη από αυτόν τον κόσμο. Πέντε χρόνια μετά είμαι καλά, είμαι πάλι εδώ, ξορκίζω τις κακές αναμνήσεις μάλλον, αλλά νιώθω ευγνωμοσύνη που τα κατάφερα, μια νοσταλγία για εκείνη την εποχή και αισθάνομαι ότι ίσως είχα αδικήσει τη διαδικασία και αυτά που περνούσα, μένοντας στην αγωνία και δεν το ζούσα το ίδιο. Αυτή τη φορά, λοιπόν, που είμαι εδώ, μπορώ και απολαμβάνω. Αν θα μπορούσα να αφήσω ένα μήνυμα είναι να απολαύσετε τη στιγμή, όλα θα γίνουν. Προσέχετε τον εαυτό σας».