Δημήτρης Κίτσος: Η μάχη με το ΔΕΠΥ, το ταμπού της ψυχοθεραπείας και το ψυχικό κόστος στην τηλεόραση
Σε μια εκκαθάριση λογαριασμών με τις εσωτερικές του φοβίες και τις προκλήσεις της δημόσιας εικόνας προχώρησε ο Δημήτρης Κίτσος, παραχωρώντας μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Μια Ελλάδα Παρέα».
Ο γνωστός ηθοποιός ξεδίπλωσε τις άγνωστες πτυχές της προσωπικότητάς του, μιλώντας ανοιχτά για τη σχέση του με την υποκριτική, τα σκοτεινά μονοπάτια της αυτοκριτικής, αλλά και το έντονο συναίσθημα που τον κατακλύζει κάθε φορά που αντικρίζει τον εαυτό του στη μικρή οθόνη.
Δημήτρης Κίτσος: Από πού πηγάζει η ανάγκη κάποιου να σε προσβάλει για έναν ρόλο που δεν συμπαθεί;
Πίσω από τα φώτα της επιτυχίας, ο ίδιος κρύβει ανασφάλειες και εσωτερικές δυσκολίες που σπάνια μοιράζεται κανείς δημόσια, εξηγώντας τη δική του διαδρομή. «Δεν ήμουν και πολύ ήσυχο παιδί. Δεν μπορώ να κάτσω στην καρέκλα με τίποτα λόγω και ΔΕΠΥ και όλο αυτό. Από την άλλη, μέσα στην εφηβεία πέρασα σε μια πιο ας πούμε καταθλιπτική φάση.
Το ΔΕΠΥ το συζητούσα στην ψυχοθεραπεία. Στη δικιά μου περίπτωση τουλάχιστον είναι και φυσιολογία του εγκεφάλου και λόγω ψυχολογίας, τραυμάτων κτλ. Οπότε πήγα και έκανα κάποια τεστ που κάνουν και με διέγνωσαν με ΔΕΠΥ. Νομίζω το ταμπού είναι ένας τρόπος να ορίσουμε έναν ασυνείδητο φόβο, να έρθουμε σε επαφή με βαθύτερα κομμάτια του εαυτού μας, τα σκοτάδια μας, κάποια πράγματα για τα οποία μπορεί να υποψιαζόμαστε και να ντρεπόμαστε. Και για να δικαιολογήσουμε την επιλογή του να μη διαχειριστούμε αυτό το φόβο, θέλουμε να πούμε όχι, εγώ μωρέ δεν το δεν το θέλω για άλλους λόγους. Ποιος άνδρας θέλει να πει ότι φοβάμαι; Φοβάμαι να πάω σε ψυχοθεραπεία για να κλάψω ή να βρω μέσα μου κάτι που με κάνει να ντρέπομαι. Οπότε λες δεν το έχω ανάγκη. Εγώ μια χαρά είμαι» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Κίτσος αναφέρθηκε και στη δική του στάση απέναντι στην αναγνωρισιμότητα και τον ψηφιακό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου πλέον βλέπει μια διαφορετική χρησιμότητα. «Γενικά εγώ προσωπικά η επαφή με το κομμάτι της δημοσιότητας και των social και του τι προβάλλω μέχρι ένα διάστημα πριν ήταν κάτι το οποίο με έφερνε σε αμηχανία αρκετά και δεν με αφορούσε και ιδιαίτερα και επίσης θεωρούσα πολύ μεγάλη σπατάλη χρόνου. Ωστόσο ποστάρω πράγματα γιατί διακρίνω ότι είναι ένα μέσο το οποίο πολύς κόσμος έχει καταφέρει να βιοποριστεί αρκετά καλά και ικανοποιητικά από αυτό το πράγμα και θα με ενδιέφερε».
Τέλος, στάθηκε στο βαρύ τίμημα της αυτοπαρατήρησης και στο πώς χρησιμοποιεί αυτή τη διαδικασία για την προσωπική του εξέλιξη, όσο κι αν τον πληγώνει. «Όσο κόστος ψυχικό και αν έχει εκείνη την ώρα, προτιμώ να το κάνω και να βρω μια ηρεμία μέσα μου και μια ψυχραιμία και να πω οκ, αυτό λάθος εκεί το είχες χάσει. Θα ήθελα να με βλέπω όπως φαντάζομαι και ονειρεύομαι να είμαι ας πούμε στο επάγγελμά μου. Και δεν το βλέπω αυτό. Οπότε ναι, έχει ένα κόστος γιατί έρχεται στην πραγματικότητα και σου λέει έχεις πολλή δουλειά ακόμα» κατέληξε στην εξομολόγησή του.
