Καίτη Φίνου: Συγκλονίζει για το ιατρικό λάθος και την οκτάχρονη σιωπή για τον χαμό της αδελφής της
Μια συγκλονιστική εξομολόγηση που κόβει την ανάσα είδε το φως της δημοσιότητας από τη γνωστή ηθοποιό Καίτη Φίνου, φέρνοντας στην επιφάνεια μια τραγική οικογενειακή ιστορία, ένα πιθανό ιατρικό λάθος και το ασήκωτο βάρος μιας σιωπής που κράτησε οκτώ ολόκληρα χρόνια.
Με μια ανάρτηση που ραγίζει καρδιές, η Καίτη Φίνου αποκάλυψε το παρασκήνιο πίσω από την απώλεια της Μαίρης, η οποία έφυγε από τη ζωή ανήμερα της γιορτής των Αρχαγγέλων.
Συγκινεί η Καίτη Φίνου: «Για μένα εδώ κάτω, ο Οκτώβριος θα παραμείνει πάντα ένας μήνας οδυνηρός»
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «Αν και είχα τη δύναμη και το δημόσιο βήμα στα κανάλια για να καταγγείλω ένα τραγικό ιατρικό λάθος, επέλεξα συνειδητά να σιωπήσω. Κλείδωσα την αλήθεια μέσα μου γιατί με κοίταξε στα μάτια η μικρότερη αδελφή μου, η αγάπη μου, και με βουρκωμένα μάτια με παρακάλεσε να μη μιλήσω ακόμη. Ο σεβασμός στην ηρεμία της, όσο δίναμε μαζί τη δική της μάχη, ήταν πάνω από όλα. Και συνέχισα να σιωπώ από σεβασμό και για τον άντρα της, όσο ζούσε. Τώρα που έφυγε κι αυτός, ήρθε η ώρα. Μιλάω για πρώτη φορά ανοιχτά για αυτή τη σιωπή και για το δικό μου, κρυφό χρέος αγάπης».
Η αντίστροφη μέτρηση για το μοιραίο ξεκίνησε μια εβδομάδα πριν από το θάνατό της, όταν η Μαίρη ένιωσε έναν πρωτόγνωρο και τρομακτικό πόνο. Η περιγραφή της στιγμής εκείνης αποτυπώνει ανάγλυφα την κρισιμότητα της κατάστασης που δυστυχώς δεν αξιολογήθηκε σωστά από τους ειδικούς: «Μου λέει για να σε παίρνω, πάει να πει ότι αυτό δεν ήταν πονοκέφαλος, ήταν ένας κεραυνός, σαν κεραυνός, που τη χτύπησε από εδώ, μέχρι πίσω σε όλη την πλάτη. Φοβήθηκε. Σηκώθηκε, λοιπόν, επειδή εγώ είχα να πάω στην μικρότερη αδελφή μας, που καθόμουν τα βράδια, επειδή ο άντρας της δούλευε security, και ήρθε στο σπίτι της μικρής μας αδελφής. Εκεί την έβλεπα προβληματισμένη. Να σημειώσω πάλι ότι ο άντρας της Μαίρης έτυχε να έχει εκείνη την ημέρα κάποια δουλειά και θα καθυστερούσε λίγο για να είναι κοντά της, να μην φοβάται. Την βλέπαμε, και εγώ και η μικρή, την βλέπαμε ότι ήταν λίγο ανήσυχη. Προβληματισμένη, ίσως σκεφτική, ποτέ δεν μας εκδήλωνε αυτό που ένιωθε, ώσπου αποφασίσαμε ότι έπρεπε να πάμε στα επείγοντα».
Η επίσκεψη στο νοσοκομείο, αντί να φέρει τη λύτρωση και την έγκαιρη διάγνωση, εξελίχθηκε σε μια οδύσσεια καθυστερήσεων και λανθασμένων ιατρικών κατευθύνσεων. Παρά το γεγονός ότι το ιστορικό της ασθενούς αφορούσε έντονο πόνο στο κεφάλι, οι εξετάσεις που επιλέχθηκαν ήταν εντελώς άστοχες, ενώ χάθηκε πολύτιμος χρόνος που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος. Η μαρτυρία για τις ώρες εκείνες στο νοσοκομείο συγκλονίζει: «Μέχρι να βρουν πιεσόμετρο, μας δώσανε ένα χαρτί να πάμε να κάνουμε μία... Συγγνώμη, σταματάει το μυαλό μου. Να κάνει μία ακτινογραφία θώρακος. Πηγαίνοντας προς το ακτινολογικό, της είπα, πώς θώρακος, από τη στιγμή που είπαμε για το κεφάλι σου. Θώρακος γιατί. Ούτε αιματολογικές τις είχαν κάνει. Πέρασαν τέσσερις ώρες, δεν την είχαν πάρει μέσα. Είχε αρχίσει πάλι να την πονάει το κεφάλι της. Εγώ κάθισα τέσσερις ώρες μαζί της, έπρεπε όμως να πάω στην άλλη μου την αδελφή, η οποία είχε αρχίσει να έχει αστάθειες».
Το νήμα της ζωής της Μαίρης κόπηκε τελικά στο Τζάνειο νοσοκομείο, όπου μεταφέρθηκε εσπευσμένα μετά από ανακοπή, με τους γιατρούς να διαπιστώνουν τη ρήξη ανευρύσματος όταν πια ήταν πολύ αργά. Ο πόνος της απώλειας συνοδεύτηκε αμέσως από ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα. Από τη μία πλευρά, ο σύζυγος της θανούσας ζητούσε δικαίωση, ενώ από την άλλη, η μικρότερη αδελφή, η οποία έδινε ήδη τη δική της μάχη με τον καρκίνο, λύγιζε από τον τρόμο. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση είναι και ο λόγος που η αλήθεια έμεινε θαμμένη για οκτώ χρόνια: «Μου είπε ο γαπρός μου ότι και εσύ που μπορείς και έχεις τα μέσα κοινωνικές δικτύωσης να βγεις να κατηγορήσεις αυτή τη γυναίκα που δεν την έβαλε αμέσως να της κάνει μαγνητική. Γιατί μπορεί να την είχαμε σώσει. Μία βδομάδα πέρασε. Ναι, μπορεί να σωνότανε, μπορεί και όχι να ήταν το γραφτό της. Αλλά κάτι θα βλέπαμε εκείνη την ώρα. Και έχω την άλλη μου την αδελφή τη Γιάννα η οποία κλαίει και με βουρκωμένα μάτια μου λέει μην το κάνεις Καίτη αυτό που σου λέει ο Γιάννης γιατί εμένα μπορεί να μην μου βάλουν καλή χημειοθεραπεία και να με αφήσουν να πεθάνω. Ήταν τόσος ο φόβος της. Και τη σιώπησα για πολλά χρόνια. Έχω να πω ότι υπήρχε μία περίπτωση η Μαίρη να είχε σωθεί. Μπορεί όμως να ήταν και γραφτό από τον Θεό να φύγει εκείνη την ημέρα».
