Αλειφερόπουλος: Το θέατρο πρέπει να ρισκάρει για ν’ ανανεώνεται. Αυτό πρέπει να κάνει κι ο άνθρωπος

Βάζει στο μικροσκόπιό του την καθημερινότητα μιας νεαρής γυναίκας, με τους έρωτες, τις ανασφάλειες, τα άγχη και τα προσωπικά της αδιέξοδα.

Προμηθέας Αλειφερόπουλος για το «Ριφιφί»: «Ήταν από τα πιο δύσκολα γυρίσματα που έχω κάνει»

«Ο κεντρικός χαρακτήρας απευθύνεται στο κοινό και μιλάει για πολύ σοβαρά πράγματα στην ζωή του με πολύ κοφτερό χιούμορ κι αυτοσαρκασμό. Αυτό μού θύμισε το stand-up comedy. Προσωπικά, μου αρέσουν τα acts που κρύβουν από πίσω μια ιστορία, είναι πιο ιδιωτικά κι αναφέρονται σε πολύ σκοτεινά πράγματα. Το να ξεγυμνώνονται μπροστά στον κόσμο οι κωμικοί, να παρουσιάζουν πολύ σκιώδεις πτυχές της ζωής και της προσωπικότητάς τους και να τον αφήνουν να γελάσει μ’ αυτό, το βρίσκω από τα υψηλότερα είδη σύγχρονης τέχνης. Γιατί ουσιαστικά μ’ αυτόν τον τρόπο, ανοίγουν έναν τεράστιο χώρο ψυχοθεραπείας κι αυτοΐασης στον θεατή», δηλώνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Η «λοξή» ματιά στη σκηνοθεσία συμβαδίζει με την ελευθερία και τον αυθορμητισμό του κειμένου της παράστασης, στοιχεία που χαρακτηρίζουν ούτως ή άλλως τη νεότερη γενιά των δημιουργών. Εκείνη που αναζητάει τη δική της γλώσσα στο θέατρο, δοκιμάζοντας διαφορετικές φόρμες και τρόπους αφήγησης. «Υπάρχει μεγάλη ανάγκη για γραφή καινούργιων κειμένων ειδικά στο θέατρο. Μακάρι να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη διάθεση και την πειθαρχία να το κάνουν», παρατηρεί ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος.

«Το θέατρο πρέπει να ρισκάρει για ν’ ανανεώνεται. Το ίδιο πρέπει να κάνει κι ο άνθρωπος αλλά κι η τέχνη φυσικά. Έβλεπα την κριτική που άσκησαν στη νέα ταινία του Αλεχάντρο Γκονσάλες Ινιαρίτου “Digger” και σκεφτόμουν ότι τουλάχιστον ο συγκεκριμένος πήρε ρίσκα και δοκίμασε κάτι διαφορετικό. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, χωρίς από μόνος του ο πειραματισμός απλά για τον πειραματισμό, να είναι τα πάντα. Αν δεν πάρουμε ρίσκα, δεν πρόκειται να ξεκολλήσουμε και θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια διαρκώς. Ήδη βλέπουμε έναν κορεσμό στο θέατρο. Η φούσκα των sold out και των πολύ πετυχημένων παραγωγών έσκασε. Εκτός από την οικονομική κρίση που βιώνουμε κι επηρέασε τις καταστάσεις, ρόλο σ’ αυτό έπαιξε και η πρόθεση των θεατών να παρακολουθήσουν τις διαφημισμένες μόνο παραστάσεις κι ας απογοητευτούν μετά.

Πρέπει κι αυτοί να παίρνουν ασφαλώς τα ρίσκα τους. Να δώσουν μια ευκαιρία σε κάτι νέο, σε κάποιον που νομίζουν ότι τον ξέρουν επειδή άκουσαν μια κουβέντα, σ’ ένα έργο που τους κίνησε το ενδιαφέρον. Δεν χρειάζεται πάντα να πηγαίνουν στην πιο ασφαλή επιλογή ή ακόμα χειρότερα σ’ αυτήν που απλώς πήρε καλές κριτικές κι έχει πουλήσει εισιτήρια».

Πηγή Τα Νέα