Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Σταύρος και Δέσποινα, δύο μοναχικές ψυχές σε αναζήτηση νέας αρχής
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Ο Σταύρος βρίσκεται ακριβώς στο σημείο μηδέν. Νιώθει πως ακολουθεί μια διαδρομή χωρίς περιθώρια για αποφάσεις, χωρίς τον έλεγχο που νόμιζε ότι είχε στη ζωή του.
Έμεινε πίσω. Η Ασπασία πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει εκείνον και τα παιδιά τους στην Καλαμάτα και να ακολουθήσει τον δρόμο της καρδιάς της, τραγουδώντας στο καινούριο νυχτερινό κέντρο του Μίμη στη Ρόδο.
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι - Νάνσυ Μπούκλη: Θα αντέξει η σχέση Ιουλίας – Φωκά στη Ρόδο;
Η Εβελυν Ασουάντ και ο Δημήτρης Αποστολόπουλος πρωταγωνιστούν στο Σπίτι δίπλα στο ποτάμι
Στην αρχή, ο Σταύρος αντιδρά. Προσπαθεί να την αποτρέψει, να της θυμίσει τις ευθύνες, τη ζωή που έχτισαν μαζί. Όμως βαθιά μέσα του ξέρει. Ξέρει ότι όταν το «σαράκι» μπαίνει μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου, δεν είναι εύκολο να το βγάλεις. Και αυτό συμβαίνει στην Ασπασία. Το πεπρωμένο της την καλεί.
Έτσι, παρά τις αντιρρήσεις του, τελικά συμβιβάζεται. Την αφήνει να φύγει, με την ελπίδα ότι αυτή η απόσταση θα είναι προσωρινή και ότι κάποτε όλα θα βρουν ξανά τον δρόμο τους. Όταν όμως η πόρτα κλείνει πίσω της, το σπίτι μοιάζει άδειο. Ο Σταύρος μένει μόνος με τις σκέψεις του, προσπαθώντας να δει τη ζωή του χωρίς την Ασπασία, έστω και για λίγο καιρό. Συνεχίζει να μεγαλώνει τα παιδιά του, να κρατά τις ισορροπίες, να εργάζεται με αφοσίωση στον κυρ Αλέκο, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως αντέχει. Κάθε μέρα είναι ένας μικρός αγώνας, μια δοκιμασία αντοχής, καθώς μαθαίνει να ζει με την απουσία και την αβεβαιότητα.
Ο Αχιλλέας εγκαταλείπει τη Δέσποινα
Την ίδια ώρα, σε ένα άλλο σημείο της ίδιας ζωής, η Δέσποινα βιώνει το δικό της δράμα. Είναι έγκυος, και το σώμα της, η ψυχή της, όλα μέσα της ζητούν στήριξη. Έχει ανάγκη από σταθερότητα, από έναν άνθρωπο δίπλα της, όμως ο Αχιλλέας, ο σύζυγός της, δεν νιώθει το ίδιο. Παλινδρομεί συνεχώς.
Τη μία στιγμή τής υπόσχεται ότι θα σταθεί δίπλα της, ότι θα την υποστηρίξει σε αυτή τη νέα αρχή, και την επόμενη δεν μπορεί να κρατηθεί μακριά από τη θάλασσα, τη μεγάλη του αγάπη. Το βλέμμα του χάνεται στον ορίζοντα και το μυαλό του ψάχνει ήδη το πρώτο βαπόρι για να σαλπάρει. Η ανασφάλεια τυλίγει τη Δέσποινα σαν πέπλο. Κάθε μέρα αναρωτιέται αν μπορεί να βασιστεί σε εκείνον, αν θα είναι παρών όταν τον χρειαστεί περισσότερο. Μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα, η ανάγκη της για μια ασφαλή αγκαλιά γίνεται πιο έντονη από ποτέ. Θέλει ηρεμία, θέλει να νιώσει προστατευμένη σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της ζωής της.
Όμως ο Αχιλλέας παίρνει τελικά την απόφαση που εκείνη φοβάται περισσότερο. Την εγκαταλείπει. Φεύγει, αφήνοντάς τη μόνη με την εγκυμοσύνη, τους φόβους και τα αναπάντητα ερωτήματα. Η Δέσποινα νιώθει απόγνωση. Αναρωτιέται πώς θα μεγαλώσει το παιδί της, τι θα κάνει μέχρι να γεννήσει, πώς θα σταθεί όρθια χωρίς στήριγμα. Η μοναξιά την πνίγει και η ανάγκη για έναν άνθρωπο δίπλα της γίνεται σχεδόν υπαρξιακή.
Η Δέσποινα βρίσκει στήριγμα στον Σταύρο
Και κάπου εδώ, οι δρόμοι δύο μοναχικών ανθρώπων αρχίζουν να πλησιάζουν επικίνδυνα. Ο Σταύρος, πληγωμένος από την απόφαση της Ασπασίας αλλά ακόμα όρθιος, και η Δέσποινα, εγκαταλελειμμένη και φοβισμένη, βρίσκονται στο ίδιο σταυροδρόμι. Είχαν ξαναβρεί ζεστασιά ο ένας στην αγκαλιά του άλλου στο παρελθόν και γνωρίζουν ότι κάτι αιωρείται ανάμεσά τους, μια τρυφερή φιλία.
Η αγκαλιά του Σταύρου μπορεί να προσφέρει στη Δέσποινα τη ζεστασιά και την τρυφερότητα που τόσο έχει ανάγκη. Δεν είναι έρωτας από την αρχή, δεν είναι υπόσχεση για μεγάλα λόγια. Είναι κατανόηση, είναι σιωπηλή συμπαράσταση, είναι δύο άνθρωποι που έμειναν μόνοι όχι γιατί το διάλεξαν οι ίδιοι, αλλά γιατί άλλοι πήραν αποφάσεις γι’ αυτούς.
Ο Σταύρος βλέπει στη Δέσποινα τη δική του μοναξιά, τον δικό του φόβο να συνεχίσει μόνος. Εκείνη βλέπει σε εκείνον μια σταθερότητα, μια παρουσία που δεν φεύγει με το πρώτο κύμα. Μέσα από μικρές στιγμές, κουβέντες χαμηλόφωνες και βλέμματα που λένε περισσότερα απ’ όσα τολμούν να παραδεχτούν, γεννιέται η πιθανότητα μιας κοινής πορείας.
Ίσως η ζωή, με τους περίεργους κύκλους της, να τους οδηγεί σε ένα νέο μονοπάτι. Ένα μονοπάτι γεμάτο δυσκολίες, ενοχές και ερωτήματα, αλλά και με την ελπίδα ότι δύο πληγωμένες ψυχές μπορούν τελικά να σταθούν η μία δίπλα στην άλλη και να χαράξουν μαζί μια νέα αρχή.
Πηγή: Τηλέραμα
.jpg?t=gSmhLWg3x_EcQI3gzfhiIA)
