Σπύρος Λάμπρου: Οι απειλές στην αρχή της καριέρας του & η αιχμαλωσία στο Ιράκ που του άλλαξε τη ζωή
Στις πιο δύσκολες στιγμές της επαγγελματικής του διαδρομής, αλλά και στις εμπειρίες που τον σημάδεψαν ως πολεμικό ανταποκριτή, αναφέρθηκε ο Σπύρος Λάμπρου, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Πρώτος καφές με τη Ζήνα» και στη Λιλή Πυράκη.
Ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Σαββατοκύριακου στο Star περιέγραψε πώς οι εικόνες από τη γειτονιά όπου μεγάλωσε διαμόρφωσαν τη στάση του απέναντι στις δυσκολίες, χρησιμοποιώντας την ανηφόρα προς το πατρικό του σπίτι ως παράδειγμα επιμονής και υπομονής.
Σπύρος Λάμπρου: Η φαντασία των παιδιών έχει μηδενιστεί. Δεν είναι όλα TikTok και φήμη
«Νομίζω ότι η γειτονιά μου με καθορίζει και συγκεκριμένα με καθορίζουν οι δρόμοι της. Όταν έβγαινα από το σπίτι μου μικρός να πάω να παίξω ή να ψωνίσω, έβγαινα με χαρά στην κατηφόρα. Όταν όμως γύριζα, έλεγα “πώς θα την ανέβω αυτή την τεράστια ανηφόρα;”. Ήξερα όμως, ότι στο τέλος ήταν το σπίτι μου και οι γονείς μου, οπότε έπαιρνα κουράγιο. Ήξερα ότι δεν πρέπει να σταματήσεις ποτέ, ακόμα κι αν χρειαστεί να πάρεις μια ανάσα, γιατί στο τέλος σε περιμένει κάτι καλό. Αυτό το ακολούθησα σε όλη μου τη ζωή».
Οι απειλές που δέχτηκε στα πρώτα επαγγελματικά του βήματα
Ο Σπύρος Λάμπρου θυμήθηκε και την περίοδο κατά την οποία αποχώρησε από το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο εργαζόταν. Όπως αποκάλυψε, η απόφασή του αυτή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ενώ δέχτηκε ακόμη και απειλές ότι θα δυσκολευόταν να βρει ξανά δουλειά στον χώρο.
«Σαφώς κι είχα ανηφόρες στην καριέρα μου, ειδικά στο ξεκίνημά μου, όταν έφυγα από το πρώτο μου κανάλι.
Τότε με πήρε μεγαλοστέλεχος, γνωστότατος αρχισυντάκτης και παρουσιαστής, και μου είπε: “Είσαι αλήτης και προδότης -εγώ έπαιρνα 800 δραχμές, δεν μπορούσα να ζήσω, αυτός έπαιρνε 10.000- και θα δεις, θα το πληρώσεις αυτό που κάνεις”. Την επόμενη μέρα, ένας άλλος πολύ γνωστός είπε: “Μη σας νοιάζει, θα πάρουμε δύο τηλέφωνα σε πολιτικούς και δε θα ξαναβρεί δουλειά πουθενά”. Τελικά ούτε τα τηλέφωνα ούτε οι κακοί πολιτικοί μπόρεσαν να κάνουν κάτι. Γιατί εγώ συνέχισα να ανεβαίνω την ανηφόρα μου».
Η οικογένειά του και οι ανησυχίες για τα παιδιά του
Η δουλειά του ως δημοσιογράφου και οι αποστολές του σε εμπόλεμες περιοχές επηρέασαν αναπόφευκτα και την οικογενειακή του ζωή. Ο ίδιος εξήγησε ότι, παρότι η σύζυγός του έχει εξοικειωθεί με τις απαιτήσεις του επαγγέλματός του, τα παιδιά του δυσκολεύονταν περισσότερο να διαχειριστούν την απουσία του και τον κίνδυνο στον οποίο εκτιθέμενος.
«Δεν επηρεάζομαι πλέον εύκολα από την επικαιρότητα, αν και δημιουργούνται φοβίες, ειδικά με τα παιδιά. Μιλάω πάρα πολύ μαζί τους και προσπαθώ να τους δίνω κατευθυντήριες γραμμές. Η γυναίκα μου έχει συνηθίσει τη δουλειά μου, δεν γκρίνιαξε ποτέ. Τα παιδιά γκρίνιαζαν περισσότερο. Υπήρχαν χρονιές που δεν ήθελαν να δουν καθόλου τηλεόραση, γιατί ήξεραν ότι ο μπαμπάς τους είναι σε “πόλεμο”. Όταν τα ρωτούσαν τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς τους, έλεγαν απλά “υπάλληλος”».
Η αιχμαλωσία στο Ιράκ και η εικόνα που δεν ξέχασε ποτέ
Ιδιαίτερα έντονα παραμένουν στη μνήμη του οι εμπειρίες από τον πόλεμο στο Ιράκ, όπου βρέθηκε αιχμάλωτος. Όπως περιέγραψε, η επιστροφή του από την εμπόλεμη ζώνη συνοδεύτηκε από μια εικόνα καθημερινότητας που απέκτησε για εκείνον ξεχωριστή σημασία: μια ηλικιωμένη γυναίκα να περπατά ήρεμα μαζί με ένα παιδί.
Η αντίθεση με τις συνθήκες που είχε βιώσει, όπου οι άνθρωποι έτρεχαν να προστατευτούν από τις εκρήξεις και τις επιθέσεις, τον έκανε να επανεκτιμήσει όσα θεωρούσε δεδομένα.
«Όταν γύρισα από το Ιράκ, μας είχαν πιάσει αιχμαλώτους, σε αυτή την πλατεία, εδώ, περπατούσε μια γιαγιά με το παιδάκι της. Ήταν η πιο ωραία εικόνα, γιατί εκεί δεν μπορούσε να περπατήσει κανείς, έτρεχαν όλοι από το ένα σπίτι στο άλλο για να σωθούν. Οπότε, η εικόνα μιας γιαγιάς κι ενός παιδιού που περπατούν ήρεμα, χωρίς σειρήνες και εκρήξεις, σε κάνει να αναθεωρήσεις τα πάντα. Αυτές οι εικόνες σε αλλάζουν 100%. Σε κάνουν έναν άνθρωπο που δε δίνει ποτέ συμβουλές και που λέει: “Τώρα που πίνουμε ένα ούζο, ας το ευχαριστηθούμε”», κατέληξε ο Σπύρος Λάμπρου.
