Γκλέτσος: «Κανείς δεν μου έσκαψε τον λάκκο. Κανείς δεν μου έκανε μαχαιριά από πίσω στο θέατρο ποτέ»
Μια αναδρομή στην πορεία του στο θέατρο και την τηλεόραση, αλλά και στις εμπειρίες που απέκτησε χάρη στη δημοσιότητά του, έκανε ο Απόστολος Γκλέτσος.
Ο ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Στούντιο 4» με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την αναγνωρισιμότητα, τις προσωπικές του αρχές και όσα τον προβληματίζουν στη σημερινή κοινωνία.
Λυκουρέζου: Η εμφάνιση με τον σύντροφό της στην πρεμιέρα του πρώην συζύγου της Απόστολου Γκλέτσου
Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι δεν αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη σοβαρότητα τη φήμη που απέκτησε μέσα από τη δουλειά του, ενώ εξέφρασε την ενόχλησή του για όσους δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη δημοσιότητα.
«Δεν παίρνω τίποτα στα σοβαρά, ούτε τον εαυτό μου. Ότι τι; Ότι έπαιξες στην τηλεόραση; Εντάξει, οκ. Αυτό που λένε μερικοί «Δεν μπορώ τη δημοσιότητα», δηλαδή έλεος, αυτό δεν μπορώ να τ’ ακούω. Δε γελάω, στενοχωριέμαι», δήλωσε ο Απόστολος Γκλέτσος.
Μάλιστα, αποκάλυψε ότι η αναγνωρισιμότητα αποδείχθηκε πολύ πιο επωφελής στην καθημερινότητά του απ' όσο περίμενε. Με χιούμορ περιέγραψε περιστατικά κατά τα οποία η ιδιότητά του ως γνωστού ηθοποιού τού εξασφάλιζε καλύτερη μεταχείριση, ακόμη και σε λογαριασμούς εστιατορίων.
«Η δημοσιότητα μου έκανε πολύ πιο εύκολη τη ζωή απ’ ό,τι φανταζόμουν κι ευχαριστώ το Θεό και ευχαριστώ και τους ανθρώπους που ασχολήθηκαν μαζί μου», εξομολογήθηκε, εξηγώντας στη συνέχεια:
«Δεν έφευγα απ’ τα όρια. Δηλαδή, αν ας πούμε πήγαινα κάπου και μου λέγανε «Ελάτε, ελάτε, ελάτε να σας δώσουμε τραπέζι», έλεγα «Όχι ρε παιδιά, κάτσε». Αλλά όταν μου λέγανε ξέρω ‘γω «Είναι ο λογαριασμός 1500 και για εσάς 800», έλεγα “ευχαριστώ”. Εντάξει, δεν είμαι και χαζός».
Η πρώτη φορά που του ζήτησαν αυτόγραφο
Ο ηθοποιός θυμήθηκε επίσης τη στιγμή που συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι είχε αρχίσει να αναγνωρίζεται από τον κόσμο. Τότε πρωταγωνιστούσε στη σειρά «Φάκελος Αμαζόν» του Μανούσου Μανουσάκη και η καθημερινότητά του άλλαξε σταδιακά, καθώς άρχισε να δέχεται τις πρώτες εκδηλώσεις θαυμασμού.
«Ναι, το θυμάμαι. Έκανα μια διαδρομή κάθε μέρα και πήγαινα και έπαιρνα ένα γάλα σοκολατούχο και μια τυρόπιτα. Κάθε μέρα όμως το ‘κανα αυτό μόλις ξύπναγα. Μου λένε «Κύριε Γκλέτσο, θέλω αυτόγραφο». Τι; Τι θέλετε; Αυτόγραφο; Από εμένα; Τότε έπαιζα στο «Φάκελος Αμαζόν» με το Μανούσο τον Μανουσάκη, τον αείμνηστο. Ξεκίνησα έτσι. Και όταν εμφανίστηκα δίπλα στη Ρούλα Κορομηλά, έγινε ο μεγάλος χαμός», αφηγήθηκε.
Στη συνέντευξή του αναφέρθηκε ακόμη στις επαγγελματικές του σχέσεις, υποστηρίζοντας ότι δεν βίωσε ποτέ πισώπλατα χτυπήματα ή ανταγωνιστικές συμπεριφορές από συναδέλφους του στον χώρο του θεάματος. Όπως διευκρίνισε, η πολιτική αποτελεί διαφορετική περίπτωση, για την οποία δεν θέλησε να επεκταθεί.
«Κανείς δεν με είδε ανταγωνιστικά. Κανείς δεν μου έσκαψε τον λάκκο. Κανείς δεν μου έκανε μαχαιριά από πίσω στο θέατρο ποτέ, ούτε στην τηλεόραση. Δεν το έχω πάρει χαμπάρι εγώ αυτό το πράγμα και δεν το έχω μάθει. Εντάξει, στην πολιτική δεν θέλω να συζητήσω γι’ αυτό.
[…] Η μεγαλύτερη παθογένεια είναι ότι η κοινωνία δεν αντιδρά. Έχει ξαναμπεί σε εκείνη τη χειμέρια νάρκη που είχε μπει ξανά όταν έκατσε 400 χρόνια στη σκλαβιά. […] Εγώ είμαι συμβιβασμένος με πολλά πράγματα. Και με το θάνατο και με την αρρώστια», κατέληξε ο Απόστολος Γκλέτσος.
